Bram Verschoren 16/6
Louis Van Nijlen 15/6
Barend Verachtert 15/6
Jan Gooris 14/6
Karsten Verhasselt 13/5
Willy Peeters 13/6
Patrick Morote 12/6
Gerard Vandemoortele 12/6
Peter Mangelschots 11/4
Flup Verbruggen 11/5
Guido Permentier 11/6
Jan Deweerdt 10/5
Jan De Geest 10/5
Annie Lequesne 10/5
Dries Janssens 9/5
Marie-Jeanne Jonckers 9/5
André Cuypers 8/5
Gilberte Masui 8/6
Raf De Coninck 7/3
Mathias De Wachter 7/3
Pascal Van den Eeden 7/3
Louis Corbeel 7/4
Joep Van der Fraenen 6/3
Anne-Marie Van Eycken 6/5
Wouter Wijns 6/5
Kevin De Winter 4/2
Sander Uyttehoeven 4/2
Philip Vanparys 3/3
Herman Claessens 2/2
Dimitri Allaert 1/1
Wim Verhaegen 1/1

Barend Verachtert 13/5
Bram Verschoren 13/5
Louis Van Nijlen 12/5
Jan Gooris 11/5
Patrick Morote 11/5
Gerard Vandemoortele 11/5
Flup Verbruggen 11/5
Karsten Verhasselt 10/4
Willy Peeters 10/5
Jan Deweerdt 9/4
Jan De Geest 9/4
Peter Mangelschots 8/3
Dries Janssens 8/4
André Cuypers 8/5
Guido Permentier 8/5
Mathias De Wachter 7/3
Pascal Van den Eeden 7/3
Annie Lequesne 7/4
Gilberte Masui 7/5
Louis Corbeel 6/3
Joep Van der Fraenen 6/3
Marie-Jeanne Jonckers 6/4
Van Eycken Anne-Marie 6/5
Wouter Wijns 5/4
Raf De Coninck 4/2
Sander Uyttehoeven 4/2
Kevin De Winter 3/1
Philip Vanparys 3/3
Herman Claessens 2/2
Dimitri Allaert 1/1

Mathias is clubkampioen. Proficiat!

Het had nochtans heel anders kunnen lopen, want in een dolle laatste ronde gaven Raf en Philip betere tot gewonnen stellingen uit handen.

Uitslagen van die laatste ronde:

Mathias-Raf 1-0
Filip-Philip 1-0
Joep-Dries 1/2-1/2
Peter-Helmut 1-0

Eindstand in de AB-groep:

1. Mathias De Wachter (5)
2. Peter Mangelschots en Filip Vanlerberghe (4,5)
4. Raf De Coninck en Philip Vanparys (4)
6. Joep Van der Fraenen (2,5)
7. Dries Janssen en Helmut Keustermans (1,5)

De C-groep werd gewonnen door Bram Verschoren, voor Chris Lesage, Patrick Morote en Kristof Verbeke.
De D-groep ging naar Karsten Verhasselt, voor Jeroen Arens, Louis Corbeel en Stefaan Vanparys.

Na twee jaar afwisseling met een leuk gezamenlijk Stadskampioenschap met de Mechelse, werd dit een erg succesvolle terugkeer naar het klassieke clubkampioenschap.

Het was een speciaal IC-seizoen voor TSM, met aan de positieve kant twee ploegen (TSM 2 en TSM 3) die de promotie afdwongen door de titel binnen te halen. Volgend seizoen spelen ze in respectievelijk derde en vierde klasse. TSM 2 is daarmee na de degradatie van vorig seizoen meteen weer terug. Knap!

Helaas was er ook de totaal onverwachte tragedie van TSM 1. Na bijna een decennium in tweede klasse volgde de nipte degradatie naar derde.

Maar de ontgoocheling was amper verteerd op Degradatie werd omgezet en vertaald naar Project Promotie. TSM 1 wil volgend jaar doen waar TSM 2 dit jaar in slaagde.

Toch een kleine bedenking over hoe het zover is kunnen komen...
In de eerste plaats was 2A geen competitie met twaalf, maar met negen ploegen. Brussels haalde niks, Ans en Namen alles (behalve Namen tegen Ans uiteraard). Van de overige negen ploegen eindigde Anderlecht eerste met 12, TSM laatste met 8.
Negen ploegen op een kluitje: als je dan de pech hebt dat je op het einde van de competitie tegen een paar (versterkbare) topteams moet, terwijl de concurrenten daar elders in het seizoen cadeautjes van kregen, dan is het inderdaad mogelijk dat je zelfs met het sterkste team in jaren toch degradeert.

Tweede bedenking: Raf deed het titanenwerk om de gemiddelde tegenstand in 2A eens op een rijtje te zetten en het resultaat is onthutsend:

1. TSM: 2163
2. Rochade: 2153
3. Leuven: 2146
4. Brussels: 2143
5. NLS: 2138
6. Boitsfort: 2138
7. Ans: 2123
8. Geel: 2121
9. Anderlecht: 2118
10. Namen: 2100
11. Eisden: 2091
12. Mechelen: 2081

Het verschil tussen TSM en Mechelen bedraagt 82 punten over àlle partijen, àlle rondes genomen. Een verschil van 80 punten, zo becijferde Raf, komt neer op een verwachting van ongeveer 10 procent meer per partij. Met andere woorden: we hebben die degradatie uiteraard voor een groot stuk aan ons eigen presteren te wijten, maar ook voor een flink stuk aan de ... laten we zeggen "ongelukkige kalender".
Voor alle duidelijkheid: dat is geen verwijt naar ploegen die minder tegenstand kregen. Integendeel: onze stadsgenoten verdienen alle lof dat ze in de laatste ronde na 20 minuten een voorstel van Geel voor een collectieve remise afgeslagen hebben en met gevaar om zelf te degraderen er toch voor gespeeld hebben.

De slotsom van ons seizoen kan alleen maar een veel geciteerde filmquote zijn: "We'll be back!"

Geel 1 - TSM 1 : 2,5-5,5

1 VAN BEERS EDDY (2375) 1-0 DE CONINCK RAFAEL (2284)
2 OOMS ANDY (2320) ½-½ DE WACHTER MATHIAS (2283)
3 NOHUT KADIR (2177) ½-½ VERDUYN PHILIPPE (2249)
4 LUYCKX WIM (2145) 0-1 VANPARYS PHILIP (2248)
5 VANDEVENNE SANDER (2104) ½-½ VANLERBERGHE FILIP (2220)
6 GOOSSENS HANNE (1991) 0-1 HELSEN STEFF (2184)
7 DELESPAUL SIMON (1837) 0-1 MANGELSCHOTS PETER (2065)
8 PHILIPSEN MATHIAS (1771) 0-1 VAN DER FRAENEN JOEP (2058)
< 2090 > 13 - 19 < 2199 >

Doordat de kalender ons in het begin van het seizoen tegen de sterkere ploegen gezet had, zag de situatie er twee ronden geleden niet zo rooskleurig uit. Scoren tegen de ‘mindere goden’ was dan ook de boodschap. In ronde 7 werd Eisden al over de knie gelegd, maar achtervolger Geel had gestunt en dus was het duel van vorige zondag cruciaal in de strijd om het behoud. En we deden wat we moesten doen: winnen. Ons overwicht op de onderste borden gaf de doorslag.

Ik was zelf de eerste die een punt mocht bijschrijven. Enigzins verrassend misschien want de opening was wat men ‘plat’ pleegt te noemen. Maar ook vanuit een platte opening kan men snel winnen. Een vrijwillige dubbelpion nemen om de h-lijn half te openen, een strategische dameruil en zo bleef wit over met een stelling waar zijn stukken gewoon geen goede velden vonden. Bij het ingaan van een paardeneindspel boette hij een pionnetje in. Dat was op termijn zeker beslissend geweest, maar hij blunderde een tweede weg en gaf dan maar meteen op.

Philip deed daar snel een puntje bij. Waar hij anders nogal eens graag wat vreemde opening(svariant)en opzoekt, speelde hij nu heel rechtlijnig en enigszins tot zijn eigen verbazing marcheert dat nog goed ook… Een modelaanval op de damevleugel en nauwelijks tegenspel voor zwart op de koningsvleugel. Dan weet je op den duur wel hoe laat het is. Proper.

Minder proper ging het er bij Filip aan toe. Improvistaie in de opening met rampzalige gevolgen. Filip moest alles op alles zetten om niet meteen geveegd te worden. Maar wit duwde niet door en op het moment dat hij dan toch een pionnetje incasseerde, stonden Filips stukken al beter. Wit moest zelfs een stuk geven, maar kreeg daar in een fel uitgedund eindspel enkele pionnen voor zodat Filip met remise genoegen moest nemen. Na de opening was dat eigenlijk een onverhoopt resultaat. Om het met een zondag nog gehoorde boutade te zeggen: onze jongste knoeit er nog steeds op los, maar hij weet dat tegenwoordig tenminste ook weer half recht te zetten…

De volgende die de analysezaal binnenkwam was Raf, maar die had wel een nul op zak. Op zich geen onlogisch resultaat, al had Raf zich bijzonder goed geweerd. Van Beers probeerde zijn nieuwe opening uit, maar Raf was niet onder de indruk en wist de stelling gelijk te houden. Hoe hij toch verloren heeft, heb ik niet precies gezien, maar ik vermoed dat een ver opgerukte a-pion daar voor iets tussenzat.

Halverwege hadden we dus 2,5 op 4. De resterende partijen moesten nog twee punten opleveren, dat kon gezien de stellingen niet misgaan. Philippe had in het middenspel veel activiteit verkregen in ruil voor een pion en hij had dan ook remise geweigerd. Uiteindelijk kreeg wit zijn stukken toch omgespeeld en zijn koning in veiligheid. Na de ruil van enkele zware stukken bleef een remisetoreneindspel over.

Mat was met ruimtevoordeel uit de opening gekomen. In het middenspel probeerde hij zijn voordeel te verzilveren met een pion- en stukoffer. Het zag er allemaal levensgevaarlijk uit voor zwart, al gaf de computer hem toch een klein voordeel. Maar een offer is in de praktijk vaak sterker dan in de analyse en dus verkreeg Mat uiteindelijk toch voordeel. Op het moment dat hij dat moest gaan omzetten waren beide spelers in tijdnood zodat ze maar opteerden voor zetherhaling. Stand: 2,5-3,5.

Opmerkelijk: Steff had exact dezelfde opening op het bord als Mat (uiteindelijk was het Mat degene die afweek). De zwarte koning bleef lange tijd in het centrum steken waar hij blootstond aan allerlei dreigingen. Op het moment dat zwart dan toch lang rokeerde – in het verre middenspel – ging dat gelijk met stukverlies gepaard. Zwart probeerde in tijdnood nog wat te doen met de paar pluspionnen, maar Steff trok zijn voordeel probleemloos over de streep van de 40e zet. Daarmee was meteen ook de wedstrijd gewonnen.

Joeps partij deed er op dat moment niet zoveel meer toe. Joep was niet echt gelukkig met hoe de opening en het vroege middenspel verliep en wist lange tijd geen voordeel te behalen. In tijdnood lukte dat dan toch met een centrumdoorbraak. Zwart moest verdedigen en ging net op de 40e zet door zijn vlag.

Daarmee werd het 2,5-5,5. Een logisch resultaat gezien het eloverschil en weer wat ademruimte voor de vriendenstrijd tegen Leuven.