TSM 1 - Namen 1 : 2,5-5,5

1 DE CONINCK RAF (2284) - CLERY NICOLAS (2374) 1-0
2 DE WACHTER MATHIAS (2283) - CLAESEN PIETER (2372) ½-½
3 VERDUYN PHILIPPE (2249) - HETEY LAZLO (2352) ½-½
4 VANPARYS PHILIP (2248) - GEENEN MARC (2349) 0-1
5 VANLERBERGHE FILIP (2220) - LAURENT JULIEN (2320) 0-1
6 HELSEN STEFF (2184) - HENRIS LUC (2294) 0-1
7 MANGELSCHOTS PETER (2065) - BOLZONI VICTOR-ANGEL (2208) ½-½
8 VAN DER FRAENEN JOEP (2058) - DEGEMBE PIERRE (2017) 0-1
< 2199 > 13 - 19 < 2286 >


Twee weken na elkaar zondagschaak (een begrip dat meerdere ladingen dekt…) en dan uitgerekend de twee topfavorieten voor de titel in de ogen moeten kijken, dat zware lot was ons TSM’ers beschoren en dus werd alvast het mentale EHBO-kistje gereedgezet. Geen toevallige beeldspraak in een stad die de voorbije dagen alleen maar in het nieuws kwam door de schijnbare nood aan legale abortushuizen, alsof nu in elk Mechels achterkamertje een engeltjesmaakster met breinaalden en een oplossing van Sunlightzeep aan de slag is.

Maar Mechelen, dat is dit seizoen ook een beetje Philippeville (of Philipville, of Filipville) en voor deze vijfde ronde recupereerden we Philippe I en verder ook nog Joep, zodat er stilletjes van een stunt gedroomd werd. Echter: Namen was de tegenstander en de afwezigheid van bellende Chinezen in ons clublokaal diende die droom al van bij het begin een flinke knauw toe. Hier ging alles fair gespeeld worden en Namen bleek op elk bord ruim 100 elo sterker te zijn. Het kloofje viel ook bij hen precies na het zesde bord, alleen op het laatste bord waren de tegenstanders op papier aan elkaar gewaagd.

Geen echt snelle resultaten dit keer, al duurde het bij Filip nu ook niet zo heel lang. Dat de benjamin van TSM 1 als eerste klaar is, is dit seizoen meestal geen goed nieuws. Ook nu niet: Filip was ergens een kleine kwal achtergekomen en in de vrij gesloten positie bleken de witte torens te weinig Lebensraum te hebben om de zwarte toren, paard en loper in toom te houden. Zoals gevreesd stond er meteen een achterstand op het scorebord.

Onze hoop op het laatste bord werd nadien ook snel de kop ingedrukt. Vanuit een platte partijopzet waarbij de d-lijn geopend werd, liet Joep een witte toren op d7 toe, wat hem meteen een pion kostte. Joep ging nog wel in het verweer, maar de zwarte stelling bleek niet meer levensvatbaar. Er kwam een T+L-eindspel op het bord waarbij wit een extra pion had op de damevleugel. Wit maakte het deskundig uit. Enfin, of het echt deskundig was, durf ik niet te beoordelen, Joep beweerde dat er aan zijn bord eigenlijk niet was geschaakt. Lijkt me een correcte analyse. Daarmee stond het wel 0-2.

Gelukkig waren we dan al een tijdje in blijde verwachting van een heuse stuntzege op het eerste bord. Zwart zette de partij nogal passief op en op den duur kwamen een aantal van zijn stukken compleet in een stuitligging terecht. Raf dirigeerde zijn officieren naar de zwarte koning en de zwarte stukken die daar doelloos ronddoolden konden niet verhinderen dat de zwartspeler die koning wat later ook effectief mocht neerleggen. Knappe zege van Raf en 1-2.

We stonden plots zelfs heel dicht bij de gelijkmaker want Steff had een ogenschijnlijk fatale koningsaanval goed afgeslagen en was beginnen te counteren. Die witte koningsaanval kwam er na een wel erg onorthodoxe openingsbehandeling (no pun intended…). Na een dozijn zetten had slechts één wit stuk gespeeld (paard b1) en slechts één witte pion nog niet gespeeld (b2). Wit gooide alles naar voor op de koningsvleugel, maar zoals gezegd counterde Steff gevat. Hij leek, met een stuk meer, het laken naar zich toe te trekken maar in het woud van dameschaakjes overzag hij een venijnig loperschaakje en meteen was het uit. Geen gelijkmaker, wel 1-3.

Dat betekende een nul op drie van de laatste vier borden. En het zag er op een bepaald moment naar uit dat het nul op vier zou worden, want mijn koning was al heel vroeg in de partij als een onrijpe vrucht naar e2 afgedreven. Zwart ging hem daar bestoken en na een paardoffer op e3 leek het er erg somber uit te zien voor wit. Maar ik nam het paard van Troje niet aan (ken uw klassieken, nietwaar) en na een tussenzetje zag zwart zich genoodzaakt om de dames te ruilen. Ik kon ontsnappen naar een eindspel met vier torens en ongelijke lopers waarin zwart een pluspion had. In tijdnood kon ik wat pionnen en een stel torens ruilen en zelfs die pluspion terugnemen zodat de stelling potremise was. Mijn tegenstander speelde nog tergend lang door, hoewel zijn ploeggenoten hem er herhaaldelijk kwamen op wijzen dat het voor de ploeg niet meer hoefde. Achteraf legde hij mij zijn beweegredenen uit: hij zag een reeks van twaalf opeenvolgende overwinningen node afgebroken…

De exacte volgorde waarin de laatste drie partijen afliepen kan ik niet geven. In elk geval haalde Philippe een vrij logische remise. Hij kwam beter uit de opening, zwart had een serieus gat op d5, maar die wist dat op te lossen en kwam nadien zelf iets beter. Philippe kwam in een paardeneindspel met vier pionnen terecht waarin zwart de verste vrijpion had. Niettemin kon Philippe het blijkbaar zonder al te veel moeite remise houden.

Mat zijn opening was niet bijster geslaagd. Tot overmaat van ramp was zijn tegenstander goed bij de les met een prima kwaloffer. Maar in een zinderende tijdnoodfase was dat allemaal van tel, geen van beiden liet af in de jacht op een vol punt. Toen de kruitdampen opgetrokken waren en het aantal zetten gereconstrueerd was, bleken ze er 41 gedaan te hebben. Helaas was net die 41e niet zo’n goede van Mat die wel een klein voordeel bleef behouden. Te klein om de remise te ontwijken.

Philip tenslotte speelde een sterk middenspel. Hij had alle openingsmoeilijkheden probleemloos opgelost en kon stilaan aan iets meer beginnen te denken. Omdat we alle punten van doen hadden weigerde hij in tijdnood remise. Er leek een mooi vol punt geboren te worden, maar de nageboorte was andere koek. Een smerig trucje van wit keerde de rollen op en zette een laatste nul op onze tabel.

Met een eindstand van 2,5-5,5 kunnen we niet helemaal ontevreden zijn tegen deze topploeg en ex-eersteklasser, maar er had meer ingezeten. Die stunt waar we vooraf van droomden bijvoorbeeld… Een volgende keer! Laat dat alvast een van de goede voornemens voor het komende jaar zijn.

Ans 1 - TSM 1 : 6-2

1. HOFFMANN MICHAEL (2502) - DE CONINCK RAF (2284) 1-0
2. FRIDMAN RAFAEL (2456) - DE WACHTER MATHIAS (2283) ½-½
3. KLYUNER VYACHESLAV (2427) - VANPARYS PHILIP (2248) 1-0
4. HAUTOT STEPHANE (2420) - VANLERBERGHE FILIP (2220) 1-0
5. GULBAS CEMIL (2396) - HELSEN STEFF (2184) 1-0
6. HARTUNG JERRY (2204) - MANGELSCHOTS PETER (2065) ½-½
7. GENGLER PIERRE (2112) - VERHAEGEN WIM (2054) 0-1
8. LAFOSSE JIMMY (2062) - MOROTE PATRICK (1711) 1-0
< 2322 > 20 - 12 < 2131 >

Op de vooravond van de IC-ontmoeting met Ans bereikten ons onheilspellende berichten. Bij de vorige thuismatch van Ans waren blijkbaar een aantal bezoekers amper ter plekke geraakt. Onvindbare straten, de doolhof van een industrieterrein, auto’s die van de radar verdwenen en doldraaiende gps-toestellen… Het leek wel of het clublokaal van Ans midden in de Bermudadriehoek gedropt was. De IC-verantwoordelijke van Ans had aan de bezoekende clubs van zondag zelfs een mail gestuurd met zijn gsm-nummer zodat verdwaalde reizigers hem konden opbellen voor bijstand. Als de telefoonverbinding het zou doen natuurlijk…

Allemaal Much Ado About Nothing, zoals de Bard zei. De vier auto’s (vanwege de diaspora van de TSM1-spelers) waren er allemaal stipt op tijd. Om klokslag twee zaten we netjes achter ons bord terwijl ze bij de thuisploeg nog wat aan het rondlummelen waren. Met een kleine vertraging werden de klokken in gang gezet.

Terwijl met de wagen niemand moeite had ondervonden om de juiste weg te vinden, was dat op het bord enigszins anders. Steff, die te elfder ure toch nog kon meedoen en daarvoor zelfs uit Nederland terugkeerde, had duidelijk te lang op gps gereden. Daar hij die in de auto had moeten achterlaten, verzeilde hij tegen Gulbas al snel in een sukkelstraatje. In een ogenschijnlijk platte opening bleek er toch een messcherpe variant te zitten en net die was Steff naar eigen zeggen onbekend. Zwart kwam wat klem te zitten en wit vloog met alle geweld naar de zwarte koning. Een stukoffer reet de zwarte verdediging wijd open. Steff probeerde nog wat te counteren, maar zijn koning overleefde de storm niet. In ijltempo was het 1-0.

De volgende resultaten waren ook allemaal nullen. Niet echt een wonder want Ans is samen met Namen titelfavoriet nummer één. Op het eerste bord moest Raf tegen een veel sterkere tegenstander optornen. De partij kwam al snel in een eindspel terecht waarbij zwart een zwakke isolé had op de c-lijn. De witte torens gingen een paar mooie kruispunten in de stelling bezetten zodat Raf langzaam maar zeker in een enkele richting naar de nederlaag geduwd werd.: 2-0.

Ook Philip was het spoor al snel bijster geraakt. Zijn stelling leek na een zet of vijftien uit een partijtje Fischer-random te komen. Dan maar een pionnetje geofferd op de damevleugel. Dat hielp niet echt, maar Philip gaf niet op en gooide er ook op de andere vleugel een pionnetje tegenaan. Dat bleek nog onvoldoende, maar een derde pionoffer was wel erg sterk. Helaas nam wit dat derde Griekse cadeau niet meer aan en met twee pluspionnen schoof hij de partij deskundig naar winst: 3-0.

Op het laatste bord stond Patrick (nog één die uit Nederland kwam…) tegen een overmacht. Hij verkocht zijn huid duur en ging complexloos op de langerokadestelling van zijn tegenstander af. Maar zoals het vaak is met tegengestelde rokades komt alles op snelheid aan en de zwarte aanval bleek effectief sneller te lopen. De positie kwam helemaal open en de witte monarch moest op de loop. Even leek die nog vluchtmisdrijf te kunnen plegen, maar uiteindelijk werd hij op a3 ingerekend. Stand: 4-0, met het droge commentaar van Raf: ‘We kunnen niet meer winnen.’

Filip leek de stelling lange tijd in evenwicht te houden, maar nadat de damevleugelpionnen van het bord waren, bleef hij met een isolé op d3 achter. Zwart slaagde er snel in die pion ook nog te winnen en zette dan zijn 4-3-meerderheid op de koningsvleugel aan het rollen. De zwarte stukken bezetten veel actievere posities, zodat er voor Filip geen houden aan was. 5-0 astemblief.

Gelukkig werd aan die reeks met enig meeval een einde gesteld door Wim. Het had er nochtans lang anders naar uit gezien, want na een uurtje spelen wou Steff al weddenschappen organiseren over wie (Wim of hijzelf) het eerst zou verliezen. Maar Wim hield de boel redelijk bijeen en probeerde wat tegenspel te creëren op de damevleugel waar de witte koning stond. Wit liet zich zowaar met a7-a5-a4 zijn loper op b3 ontfutselen. Waarschijnlijk had hij op compensatie of een winnende aanval gehoopt, maar in het bos van complicaties raakte hij al vlug de weg kwijt. Wim maakte het met een leuke zet (La3) proper uit. L’honneur est sauve, gelijk ze daar zeggen: 5-1.

Op Mathias’ bord leek wel “max. 30km/u” te staan, want veel meer dan wat rondgeschuif van stukken gebeurde er eigenlijk niet. Zwart kwam héél lichtjes beter te staan, maar Mat wist dat om te draaien. In een eindspel met 2T+P en elk zeven pionnen probeerde Mat het nog wel een tijdje, maar toen zwart remise voorstelde nam hij dat maar aan.

Voor mij was dat het sein om ook maar de vrede te tekenen, want mijn voordeel was toch voor het grootste stuk weg. Ik had vanuit een wat platte opening niet heel veel bereikt, maar in het middenspel won ik met een tactisch grapje een pionnetje. In een eindspel met 2T+L kon ik mijn pionnetje consolideren om aan een spelletje van kat en muis (of in dit geval Tomtom en Jerry) te beginnen. Zwart had zijn stukken ondertussen wel actief kunnen zetten en ik miste de juiste voortzetting. Of eigenlijk: mijn techniek was niet goed genoeg om het dubbeletoreneindspel dat uiteindelijk op het bord kwam te winnen. In de slotstelling had ik nog altijd een pluspion maar geen reële winstkansen meer. Voor de tweede speeldag op rij mocht ik als laatste de definitieve score op het bord zetten: 6-2.

Een logische nederlaag tegen een veel sterkere tegenstander. En omdat ze bij de bond blijkbaar niet alleen een corrupte penningmeester maar ook een psychotische kalendermaker hebben, moeten we volgende zondag alweer aan de bak. Tegen Namen dan nog, die andere titelfavoriet. Jeuj…!
Maar bon, in Namen verliezen ze als eens een match opzettelijk naar het schijnt…

TSM 1 – Kon. Mechelse SK 1 : 4 - 4

1 DE CONINCK RAF (2284) ½-½ ALLAERT DIMITRI (2149)
2 VERDUYN PHILIPPE (2249) ½-½ GOORIS JAN (2147)
3 VANPARYS PHILIP (2248) ½-½ BROEKMAN WILLEM (2129)
4 VANLERBERGHE FILIP (2220) 0-1 VAN DEN BERGH JAN (2098)
5 HELSEN STEFF (2184) 0-1 VAN VLAENDEREN KOEN (2070)
6 MANGELSCHOTS PETER (2065) ½-½ CLITEUR OLAF (2018)
7 VAN DER FRAENEN JOEP (2058) 1-0 PELGRIMS JAN (1944)
8 VERCAMMEN BERT (1971) 1-0 DOM WIM (1872)
< 2160 > 16 - 16 < 2053 >

Voor het eerst in een aantal jaren stond er nog eens een Mechelse stadsderby geprogrammeerd in tweede nationale. De Koninklijke Mechelse was na enkele jaartjes brommen in derde vorig seizoen gepromoveerd en dus was er weer een ouderwetse clash in de Maneblussersstede. De rivalen van weleer zijn de jongste jaren iets nader tot elkaar gekomen en organiseerden in 2007 en 2008 zelfs een gezamenlijk clubkampioenschap, omgedoopt door Stadskampioenschap. Maar dit seizoen is dat weer in de koelkast gezet en gaan de beide clubs opnieuw hun eigen weg.

Hoewel TSM al enkele jaren de fakkel in Mechelen heeft overgenomen waar het de nationale interclubs betreft, blijven de ontmoetingen met ex-topclub KMSK toch iets hebben van ‘the new kids on the block’ versus ‘the old gang’. Alleen al de gemiddelde leeftijd van de twee teams weerspiegelt dat perfect: 31 jaar tegenover 48 jaar (zonder eerste bord Dimitri Allaert zelfs 52 jaar). De tweede jongste speler van de KMSK was negen jaar ouder dan de oudste speler van TSM. Het gaat dus niet alleen om een confrontatie tussen stadsgenoten, maar ook om een clash tussen twee generaties.

Ondanks een behoorlijk elo-overwicht (zowat 100 punten in aangepaste elo’s, maar als we de werkelijke elo’s bekijken al een stuk minder) waren we op onze hoede. De KMSK was de vorige ronde behoorlijk indrukwekkend opgekomen, versterkt met twee Nederlanders en de teruggekeerde Marcel Roofthooft. Die laatste was er dit keer niet bij, maar wij moesten dan weer onze aanvoerder Mathias De Wachter missen. Tweedeploegspeler Bert nam de vrijgekomen plaats op bord acht in.

De eerste uitslag viel al heel snel. Philip, die de laatste tijd graag met verschillende openingen experimenteert, vond dat hij na een dozijn zetten eerder wat minder stond en nam het remiseaanbod van zijn tegenstander aan. Altijd een risico in het matchpuntensysteem want je weet nooit wat er nog gaat volgen.

Wat volgde was zowaar een nul, en dan nog wel op een bord waar we dat absoluut niet verwachtten. Filip kwam na wat afruilen in een stelling terecht waarin hij twee zwakke geïsoleerde pionnen op de damevleugel had. De witte combinatie D+T+P vond makkelijker goede velden dan de zwarte D+T+L. Nederlanders zijn in dergelijke technische klussen vaak behoorlijk gedrild en Filip wist de stelling niet te houden.

Niet veel later viel de gelijkmaker. Invaller Bert leek met een slechte loper te zitten, maar kon met zijn torens gaan drukken op de f-lijn. Bert hield de mogelijke witte dreigingen goed onder controle en sloeg op een gegeven moment zelf toe met Txf3. Een quasi thematisch kwaloffer, maar wit was er helemaal door van zijn melk en ging binnen de kortste keren de mist in met zwaar materiaalverlies tot gevolg.

Na afloop van de helft van de partijen stond het 2-2 want Raf en Dimitri hadden remise gespeeld. Een resultaat dat men niet direct zou verwachten na de opening die bijzonder scherp was. Zwart rokeerde kort en wit lang, maar geen van beide koningen had een echt geruststellend pionnenschild voor zich. Ook toen de dames geruild waren, bleef de stelling erg tactisch. Raf leek op een bepaald moment een kwal te (gaan) winnen, maar bij een volgende blik op de stelling bleek dat dan toch niet zo te zijn. Hoe het uiteindelijk exact remise geworden is, heb ik niet gezien, want toen was de tijdnoodfase volop aan de gang en mijn partij was nog niet afgelopen.

In die tijdnoodfase eindigde ook Joeps partij, maar omdat die zich afspeelde naast mijn bord heb ik het wel kunnen volgen. Joep had heel de partij ruimteoverwicht, maar de zwarte stelling was erg solide. In Jans tijdnood liet Joep een pionnetje op h4 slaan door de zwarte dame. Dat bleek een slim offer te zijn, want met enkele stille zetjes spande Joep een valstrik die Jan in tijdnood niet doorzag. Opeens zat de vermetele zwarte dame ingesloten. Stand na de eerste tijdscontrole: 3-2.

Ik had een lastige klus gehad in mijn partij en Philip gaf aan dat ik rustig remise mocht nemen want Philippe (merk de verschillende schrijfwijze) zou wel gaan winnen en Steff zou ook wel niet verliezen. Maar omdat ik ondertussen een vrij comfortabele stelling had, speelde ik nog maar even door. Wist ik veel wat er nog zou volgen…

Philippe slaagde er uiteindelijk immers niet in zijn partij te winnen. Het was een scherp gevecht geweest waarin wit zijn gang ging op de damevleugel en zwart op de koningsvleugel. Wit moest alle zeilen bijzetten om de stelling te houden en Philippe kon een eindspel ingaan met een pionnetje meer. Maar een van de zwarte pionnen was al ver opgerukt en kon door wit omsingeld worden, terwijl een ander pionnetje dan weer achtergebleven was. Jan Gooris is in zulke stellingen bijzonder taai en Philippe beet zijn tanden erop stuk. 3,5-2,5.

Met Steff was het ondertussen van kwaad naar erger gegaan. Hij kwam met goed stukkenspel uit de opening en de zwarte isolé op d5 leek zwakker dan de dubbele witte c-pion. Steff offerde een kwal om zijn pionnen weer netjes te verbinden. Vreemd genoeg offerde zwart nadien een stuk terug om die pionnenformatie weer te verbrijzelen. Wit ging de tijdnoodfase in met D+T+L+P en zwart met alleen de zware stukken en enkele extra pionnen. Opeens geraakte de witte koning onder vuur en Steff verloor in die tijdnoodfase de pedalen. Zwart kwam beter te staan, maar Steff dacht uiteindelijk dat hij toch nog een winnende combinatie had. De zwarte koning kwam inderdaad wat in de tocht te staan, maar Steff had wat gemist en moest vanwege zijn geofferde materiaal de vlag strijken. U merkt het, een partijverslag waarin het woord ‘offer’ nogal vaak voorkomt…

Maar goed, daarmee stond het 3,5-3,5 en wie was er nog bezig…? Bibi natuurlijk. Ik had in de opening mijn a-pionnetje verspeeld, maar ik kon daarna de boel goed sluiten. Twintig jaar na de val van de Muur deed ik aan enige historische restitutie en bouwde ik een nieuwe op. Mijn cavalerie werd gaandeweg de meerdere van het steriele witte loperpaar. In tijdnood wist ik mijn pionnetje terug te winnen en vanaf dan kon ik mijn stukken rustig rondschuiven in afwachting van het moment dat remise zou volstaan voor matchwinst. Door de omstandigheden moest ik nu echter plots winnen! Ik viel (in beginnende tijdnood) noodgedwongen de enige zwakte in de witte stelling aan, het pionnetje op a3, maar daarvoor moest ik mijn zware stukken van mijn koning weghalen. Met nog tien minuten op de klok gooide wit er een stukoffer in en stelde uitgekookt remise voor. Na acht minuten nadenken zag ik alleen maar interessante mogelijkheden voor wit en dus nam ik het maar aan. De almachtige computer heeft nog niet mogen oordelen over de slotstelling, maar de winstvarianten die enkele ploegmaats opwierpen bleken de analyse achteraf niet zomaar te doorstaan. Jammer dat de zege er niet kwam, maar ik vond het aannemen van de remise in de gegeven omstandigheden perfect verdedigbaar.

Daarmee eindigde de eerste grote IC-derby in een aantal jaren op een score waarop derby’s nogal eens plegen te eindigen: een draw. Vooral voor de KMSK is dat een prima (en m.i. verdiend) resultaat. We konden ons wel troosten met de gedachte dat titelaspirant TSM 2 wél gewonnen had en dat ook de ‘overall’ IC-ontmoeting met de Mechelse (over vier ploegen) in ons voordeel uitviel. Als ik me niet vergis werd het 11-9.

NLS 1 - TSM1 2-0 (18-14)
1 BOK BENJAMIN (2360) 1-0 DE CONINCK RAF (2284)
2 NIJS NILS (2290) ½-½ DE WACHTER MATHIAS (2283)
3 LEENAERTS ROBIN (2280) 1-0 VERDUYN PHILIPPE (2249)
4 SCHOEMANS ROY (2258) 0-1 VANPARYS PHILIP (2248)
5 SARRAU JELLE (2254) 1-0 VANLERBERGHE FILIP (2220)
6 SCHAEKEN YORDI (2151) 1-0 HELSEN STEFF (2184)
7 JANSEN RUUD (2147) 0-1 MANGELSCHOTS PETER (2065)
8 SCHENNING ALBERT (2087) ½-½ VAN DER FRAENEN JOEP (2058)
< 2228 > 5-3 < 2199 >

Onze eerste seizoensnederlaag, niet geheel onverwacht tegen een ploeg die niet alleen elo-overwicht had, maar ook heel wat jeugdspelers in de rangen telt, die vaak meer waard zijn dan hun elo aangeeft. En toch hadden we achteraf het gevoel dat er iets meer had ingezeten. Steff had moeten winnen, Mat had een halfje meer moeten hebben en Filip had ook niet hoeven te verliezen. Daar staat wel tegenover dat Philip een vol punt cadeau kreeg. Een gelijkspel was wel mogelijk geweest, maar écht wakker lag niemand daarvan. In een reeks waarin we normaal gezien te zwak zijn voor de kop en te sterk voor de staart zullen nederlagen al iets sneller doorgeslikt worden. Bij het avondmaal in een Lommels eethuis werd de vraag wat de andere ploegen zouden gedaan hebben bij een aantal disgenoten dan ook snel overschaduwd door de vraag wat KV Mechelen op Genk zou gedaan hebben en of het nu ja of neen was aan de brug in Antwerpen.

KV bleek gewonnen te hebben op Limburgse bodem, maar wij van TS hadden daar niet voor kunnen zorgen. Nu ja, Lommel is dan ook Genk niet. Waar de smurfen al sinds maart niet meer thuis gewonnen hebben, moest KVSK (het vroegere Lommel) dit seizoen nog maar één nederlaag slikken. Soit, ik ben aan het afdwalen, dat belooft voor de rest van het verslag… Ik ga mijn best doen om de bal erbuiten te houden, maar ik kan niks beloven. Voor je het weet is er geen bal meer aan – laatste woordspeling, beloofd!

Ergo: ook geen woordspelingen met ‘schieten’ over Rafs tegenstander. De jonge Nederlander (luidens de clubsite van NLS een van de grootste talenten van onze noorderburen en een van de weinigen die een ‘Topstatus’ krijgen) speelde vorig jaar ook tegen ons en kreeg toen klop van Filip. Ondertussen is hij een pak sterker geworden en zit hij op het eerste bord. Raf leek redelijk uit de opening te komen en kon zijn bevrijdende centrumopstoot doorzetten. Dat centrum kwam daarmee breed open, maar de witte lopers stonden iets beter geposteerd. Raf moet ergens iets gemist hebben want hij kreeg een koningsaanval op zijn dak. In een tactisch kluwen deed wit het uitstekend en Raf werd geveegd. Ingecalculeerd, maar het stond wel snel 1-0.

Na het eerste bord was het laatste bord aan de beurt om vrij snel een resultaat te laten noteren. Joep kreeg dezelfde tegenstander als vorig jaar en het resultaat was ook hetzelfde, al deden ze er vorig jaar wel véél langer over. Zwart vond dat hij in het middenspel iets beter stond, maar zag niet direct een manier om verder te komen en nam genoegen met remise. Met het oog op de situaties op de andere borden allicht.

Dat viel echter direct dik tegen want een quasi zekere Lommelse goal werd door Philip niet alleen tegengehouden, maar ook nog eens aan de andere kant binnengetrapt. In een complexe situatie waarbij vier witte en twee zwarte pionnen in het centrum pakklaar tegenover elkaar stonde, rekende Philip zowat alles uit, behalve … het dameoffer van zijn tegenstander. Een stevige fout, want zwart kreeg twee stukken en een toren voor de dame. Philip had nog een pion op d6 om hem wat hoop te geven, maar het leek allemaal vergeefs – tot hij opeens een toren cadeau kreeg. Meteen goed voor de gelijkmaker: 1,5-1,5.

Maar NLS scoorde meteen tegen. Philippe ondervond dat een partij een stuk lastiger wordt wanneer je tegenstander wél komt opdagen. Toch speelde hij een goede partij en bood hij behoorlijk weerwerk. Dat hij toch verloor, was duidelijk te wijten aan het goede spel van zijn tegenstander, die een correct plan koos en dat netjes ten uitvoer bracht. Philippe zag zijn stelling beetje bij beetje begeven. 2,5-1,5.

Aan het einde van de eerste helft – in de tijdnoodfase voor de eerste controle zeg maar – lieten we nog twee goals binnen. Op een nogal ongelukkige manier, geheel op conto van tijdsgebrek te schrijven. Steff had zijn tegenstander vanuit de opening overspeeld, mocht ongehinderd zijn koningsvleugelpionnen naar voor jagen en won op den duur een toren. Misschien had zwart nog ergens een stuk kunnen terugpakken, maar door de vliegende tijdnood hoefde dat zelfs niet en ging Steff geheel ten onder. Hoe het exact gebeurd is, weet ik niet, omdat ik zelf nog een tijdnoodfase aan het doorspartelen was. Hoe Filip verloren heeft, heb ik dus evenmin gezien. Filip had het niet gemakkelijk in zijn partij, maar de remisegrens leek heel lang niet overschreden. Tot ook daar in tijdnood blijkbaar gekke dingen gebeurd zijn.

Maar dat betekende wel dat het 4,5-1,5 was en dat Mat en ik dus voor de eer en het doelsaldo aan het spelen waren. Mat had voortdurend het beste van het spel (Fritz gaf hem twintig zetten lang +2, zo blijkt), maar kon de doodsteek niet uitdelen en liet zwart ontsnappen naar een minder toreneindspel. Nils Nijs sprak na de partij over zijn erbarmelijke techniek in toreneindspelen, dus Mat had allicht nog redelijke winstkansen gehad, maar gezien de stand drong hij niet echt meer aan en werd het 5-2.

Ikzelf kon de score tenslotte nog milderen tot 5-3. Wit speelde niet erg ambitieus in de ruilvariant van het Spaans, de dames gingen er zoals gebruikelijk snel af en de match leek – om het nog een laatste keer in voetbaltermen uit te drukken – voorbestemd om op 0-0 te eindigen. Maar al vrij snel deed wit een echte grafzet die mij toeliet om er eentje in het net te prikken. Wit speelde met een kwal minder en probeerde met enkele sterk geplaatste stukken nog wel wat terug te doen, maar ik verdedigde naar behoren en kwam de tijdnoodfase goed door. Niet veel later gaf hij op.

Volgende keer is het de Mechelse stadsderby: TSM-KMSK. Wie de KV is en wie de Racing zullen we dan wel uitmaken…

TSM was in het voor de gelegenheid tot abatoir omgebouwde repetitielokaal van de liberale harmonie van Temse te gast. En het was er over de 8 borden van TSM 3 en TSM 2 tesamen niet om aan te zien. Ik overloop voor het gemak de borden in volgorde van TSM 3 - bord 4 tot TSM 2 - bord 1. Over de eerste zes kunnen we het namelijk kort houden.

Onze nestor Flup mocht het opnemen tegen de lokale benjamin. De ervaring haalde het van de jeugdige frisheid met zuivere stuk- en partijwinst.

Patroklos nam het op tegen de zus van hogervernoemde benjamin. Of we haar dan een benjamine kunnen noemen laat ik in het midden. Patroklos heeft blijkbaar ook al de nodige rijpheid om met zijn ervaring de balans door te doen slaan, want ook hier werd een stuk, en de partij, afgesnoept.

Het ontbreekt me stilaan aan metaforen om Jeans overwinning tegen de derde jeugdspeler te omschrijven. Jean verdriedubbelde op de open c-lijn alwaar zwart een boel lopers en paarden had geposteerd. Ook hier stukwinst, of wat had je gedacht.

Freddy probeerde het wel, maar het kwam er niet uit. In plaats van een stuk won hij dan ook slechts een schamele 4 pionnen. Zijn tegenstander probeerde Freddy nog uit verveling dood te schuiven in het toreneindspel, maar dat haalde uiteindelijk toch niets uit.

0-4 voor TSM dus. Maar het ging nog verder.

Dries overklaste de (reeds vijfde) jeugdspeler vanuit de opening. Toen hij nog recht in de aanval liep met lange rochade plukte Dries met een een-tweetje van dame en paard de damevleugel kaal. Zwart had zijn dame daar maar niet moeten zetten.

Bert kreeg 1.e3 en 2.Dh5 voorgeschoteld. De partij verliep ongeveer als volgt: na 7 stukken wint Bert de dame, na 14 zetten nog een stuk, en na 21 zetten de partij.

Een mens zou een indigestie krijgen van al die materiaalwinst, dus Jan deed net het tegenovergestelde. Nadat zwart de slow-but-steady opening wat passief had aangepakt investeerde Jan zelf wat materiaal met een kwaliteitsoffer op f6. Dit zag er op zich al goed uit, maar hij kreeg ook nog eens alle tijd om Lb2 en Pf6 in stelling te brengen. Zwart speelde nog wel ...Kg7 ondanks de batterij van aftrekschaakjes die daarna mogelijk was, maar dat was waarschijnlijk enkel omdat hij geen materiaal achterstond.

De motor van TSM haperde echter bij Wim. Na een extreem rustige opening van het vis- noch vlees-type had hij een behoorlijk positioneel voordeel gekregen. In plaats van vlot de logische zetten te spelen begon hij echter lang na te denken. En zoals we weten is dit een invitatie voor ongenode gasten:

Duiveltje: nee Wim, speel niet ...g5 en die logische afruilcombinatie waarna je beter staat. Een wachtzet als ...a5 is ook goed.

Resultaat: wit kan de druk op e5 opvoeren en de dames gaan eraf. Wim staat nog steeds iets beter dankzij een passieve loper op d3 en een zwakke pion e4.

Duiveltje: verdubbel zijn f-pion met Lc8-g4xh3. Van die zwakte raakt hij nooit meer af.

Resultaat: e4 is uiteraard niet langer zwak, en de loper komt via h3 in het spel. Maar er is nog hoop.

Duiveltje: doe nog maar een wachtzet met a4.

Resultaat: Wim moet nog enkele stukken ruilen, maar kan het binnenvallen van de torens gelukkig nog vermijden. Alle voordeel is nu echter van de hypothetische soort. Wim probeert voor zover het nog kan de boel te forceren met een verre maar zwakke pion op a3, wat extra open lijnen en het ontdubbelen van de f-pion, maar Wit houdt de boel compleet dicht. Potremise.

Net geen 0-4 voor TSM 2 dus. We hebben de degradatiekandidaten nu al grotendeels gehad, op naar het echte werk!