TSM 1 - Aalter 1 : 5,5-2,5
1 DE WACHTER MATHIAS (2355) 1-0 PROVOOST SIMON (2295)
2 VANPARYS PHILIP (2220) 0-1 LARMUSEAU MAARTEN (2275)
3 DE CONINCK RAFAEL (2184) ½-½ VAN HOEVE AB (2173)
4 MANGELSCHOTS PETER (2073) ½-½ VAN HULLE YVES (2092)
5 JANSSEN DRIES (1982) 1-0ff CALLANT GEERT (1963)
6 DEWEERDT JAN (1973) 1-0 DE LATHOUWER MARC (1720)
7 VERCAMMEN ROBERT (1944) 1-0 VAN DEN BERGHE WANNES (1706)
8 VERHASSELT KARSTEN (1500) ½-½ HEYERICK ANTON (1499)
< 2029 > 19 - 12 < 1965 >

Aalter was net zoals de voorbije rondes verzwakt opgekomen, dus verwachtten we dat we mits enkele scores op de lagere borden de zege moesten kunnen thuishouden.

Dries was het rapste klaar. Zijn tegenstander was er met zijn hoofd niet bij. Met de rest overigens ook niet.

Maar de stand werd al snel gelijkgetrokken (nu ja, 'gelijk'), want Philip speelde de opening niet al te nauwkeurig en werd snel opgerold.

Mijn eigen partij bracht geen verandering in de stand. Wit behield voortdurend een openingsvoordeeltje en dat had hij nog altijd toen hij via dameruil een toreneindspel inging. Maar toen stelde hij remise voor, wat mij mogelijk veel ongemak en verdedigingswerk bespaarde.

Ook bij Raf werd het relatief snel remise. Raf kreeg met wit een vrijpion op d5, maar zwart kon die flink gaan bedreigen. Raf offerde een kwal om in de match te blijven, maar kreeg daarvoor een sterke loper op de lange diagonaal. Zwart betrouwde dat terecht niet en bood remise.

Daarmee haden we nog altijd een 2-2-voorsprong. Nog twee puntjes volstonden dus en met op bord zes en acht een eindspel met een pluspion zag dat er goed uit.

Maar uiteindelijk was het Mat die als eerste scoorde. Hij had de stelling heel de partij netjes onder controle en maakte met een mooie combinatie uit. Dat vond zijn tegenstander blijkbaar ook want hij gunde Mat mat op het bord. Sterke partij!

En ook bord zeven wrong zich er nog tussen. Daar haalde Bert na onnodige schermutselingen het punt binnen. Bert had zijn tegenstander helemaal weggespeeld, maar op het moment dat die op de achterste lijnen naar lucht aan het spartelen was, blunderde Bert een stuk weg. Maar zijn stelling was toen al zodanig goed... Hij kreeg voor zijn stuk een stevig pionnenfront en in tijdnood ging zwart mat.

Jan haalde wat later de vis binnen. Jan neemt zich de laatste tijd voor om rustig en onverstoord de positie te spelen. Dat deed hij ook, het leverde een pion op en veel veel zetten later werd dat naar winst gevoerd, zonder ook maar één tegenkans weg te geven.

Daarmee stond het 5-2. Onze youngster Karsten leek er lang een punt aan toe te gaan voegen. Wit zette zijn stukken raar neer, Karsten kwam in een lopereindspel met een pluspion, kon dat niet direct omzetten en sukkelde uiteindelijk in een dame-eindspel met een extra (rand)pion. Karsten bleef uiteraard proberen, maar gaf de partij onder (eigenlijk wat onbetamelijke) verbale druk van de laatst overgebleven Aalternaren toch maar remise.

Daarmee haalt TSM1 een thuisscore van 9 op 10 en staat het vierde in het klassement. Dat is buiten verwachting.

Moretus 1 - TSM 1 : 5 - 3

1 COOLS GORIK (2310) 1-0 DE WACHTER MATHIAS (2355)
2 DARDHA ARBEN (2302) 1-0 VANLERBERGHE FILIP (2247)
3 MINYEYEVTSEV SEMEN (2232) ½-½ VANPARYS PHILIP (2220)
4 MAES WIM (2230) 1-0 VAN DER FRAENEN JOEP (2074) ff
5 VAN DAMME HENRI (2132) 0-1 MANGELSCHOTS PETER (2073)
6 SCHUURBIERS WOUTER (2048) ½-½ JANSSEN DRIES (1982)
7 VAN GOETHEM JOZEF (2001) ½-½ MOROTE PATRICK (1739)
8 BRUYNEELS ARTHUR (1999) ½-½ VERHASSELT KARSTEN (1500)
<2157> 18-13 <2024>

Moretus Hoboken is een vreemde ploeg dit jaar. Elosterk, begonnen met titelambities, maar na zeven rondes zowaar op een gedeelde laatste plaats. Het spreekwoord van de gewonde leeuw was ons bekend, maar aangezien we zelf verzwakt aantraden, beloofde het geen makkie te worden in Fort 8.
Kwam daar nog een vervelende omstandigheid bij. De partij op bord 4 eindigde exact om 15u00.

Vervolgens vielen er enkele remises. Dries en zijn tegenstander geraakten maar een twintigtal zetten ver in een stelling waarin beiden alleen wat achter de barricaden hadden gemanoeuvreerd. Maar Dries moest na enkele ongelukkige nederlagen wat vertrouwen tanken en deed dat met een solide half punt.

De remises op de laatste twee borden waren - zeker gezien het elo-overwicht van Hoboken - nog verdienstelijker. Karsten toonde nogmaals dat hij flink vooruitgang boekt. Zwart speelde de gesloten stelling wat al te zorgeloos en met uitgedund materiaal en ongelijke lopers was de positie vrij snel afgevlakt. Er werd nog lang doorgespeeld, maar veel veranderde er niet meer.

Patrick kwam met zwart onder druk te staan door een misschien wat ongelukkige lange rokade. Maar hij wist de witte koningsaanval te overleven en ondertussen wat tegenspel te creëren. Tactisch gerommel is precies zijn handelsmerk aan het worden. Dat hij het tot het einde uithield is zonder meer knap.

Nog een vierde remise viel er op het derde bord. Philip was in het middenspel een pionnetje kwijtgespeeld maar had een betere ontwikkeling en na dameruil liet zich dat gevoelen. Wit moest harken om alles bij elkaar te houden, Philip sloeg zelfs remise af, maar moest een tijdje later toch berusten.

Ik zorgde zelf voor onze enige winstpartij van de middag. Wit speelde de opening net iets te onvoorzichtig en mits een pionoffer gooide zwart het centrum wijd open. Met een lange rokade leek de witte koning nog net te ontsnappen, maar een goed berekende combinatie won een stuk. Wit trachtte nog tegen te combineren met een dameoffer, maar bleef na de complicaties een toren achter.

Dan volgde een verlies dat er al heel lang zat aan te komen. Filip had het in de opening niet zo best gedaan, in zijn poging om pionverlies te vermijden boette hij een kwal in. In ruil kreeg hij wel een vrijpion en flink wat tijdsvoordeel, maar het mocht te langen leste allemaal niet baten.

Mathias was veruit het langst bezig. In een comfortabele stelling liet hij te snel een witte centrumopmars toe en dat resulteerde in een mindere stelling waarin hij twee stukken moest geven voor een toren. Het eindspel met toren tegen paard en loper (en elk drie pionnen) werd door Mat hardnekkig verdedigd, en uiteindelijk bleef er één witte pion over. Met voor beiden minder dan twee minuten op de klok verzuimde Mat om zijn toren voor de pion te geven en wit met loper en paard de matvoering te laten proberen. Wit kon net de vuurlijnen naar de pion afsluiten en promoveren. Close en jammer.

TSM 1 - KGSRL 2 : 5 - 3

1. Mathias De Wachter (2305) – Marc Lacrosse (2207) ½-½
2. Marc Boeykens (2240) – Nouri Zouaghi (2167) 0-1
3. Raf De Coninck (2183) – Etienne Van Leeuwen (2125) 1-0
4. Peter Mangelschots (2073) – Rudy Van de Wynkele (2096) 1-0
5. Dries Janssen (1982) – Renzo Ducarmon (1990) ½-½
6. Jan Deweerdt (1972) – Valère De Buck (2012) ½-½
7. Bram Verschoren (1941) – Bart Vergauwen (1798) ½-½
8. Patrick Morote (1739) – Harry Cathoir (1741) 1-0
<2054> - <2017> 18-14

KGSRL 2 is doorgaans een vrij homogene ploeg met bijna allemaal spelers tussen 2250 en 2050. Omdat we zelf een paar spelers misten, gingen we ervan uit dat we vooral op de hoogste vier borden moesten scoren om een matchpuntje te rapen. Het was dan ook een aangename verrassing dat we na goed tweeënhalf uur met 2-1 leidden op … de laatste drie borden.

Patrick probeerde zijn nieuwe opening uit met zwart en dat ging hem goed af. Wit speelde zijn centrum wat te snel op, keek vervolgens niet goed uit en leverde een kwal in. Patrick bleef beheerst en geconcentreerd en rijfde de zege binnen.

Bram had weinig weten te bereiken en schatte zijn tegenstander sterker in dan die in feite was. In een gelijkstaand middenspel werd besloten dat het wel genoeg geweest was.

Ook Jan volgde in die redenering. Hij had ver opgerukte pionnen op e3 en f4, maar zag niet direct hoe hij daar gebruik van kon maken. Aangezien we op voorsprong stonden diende hij het ploegbelang en nam hij remise.

Want ondertussen wisten we ons immers allang verzekerd van een extra punt op bord drie. Rafs tegenstander speelde de opening wel heel onorthodox en boette na acht zetten al een stuk in (een klassieker: zwart paard op b4, dameschaakje op a4, paard naar c6 en wit schuift zijn pion naar d5). Zwart kreeg twee pionnen voor het stuk, rommelde nog lang verder, maar uiteindelijk haalde Raf het punt vlot binnen. Ik denk dat hij daar niet veel langer dan een halfuur eigen bedenktijd voor nodig heeft gehad.

Daar stond tegenover dat Marc al snel minder kwam te staan tegen het koningsgambiet van Zouaghi. De extra pion voor wit (een dubbele a-pion) tot daaraan toe, maar de dominante witte dame maakt zwart het leven zuur. Marc verdedigde lang en hard, maar moest uiteindelijk berusten. Daarmee stond het 3-2 met nog drie partijen te gaan.

Dries leek lang overwegend te staan door het vreselijke gat dat zwart op d5 had, maar wits geïsoleerde b-pion dreigde dan op den duur weer zwak te worden. Er werd een en ander geruild en dan was het opeens remise. Zou met een zetherhaling kunnen gebeurd zijn, ik heb het niet gezien en ook niet meer gevraagd. De tevredenheid om dat halve punt overheerste.

In de twee resterende partijen moesten we nog een half bordpunt halen voor één matchpunt en een vol bordpunt voor twee matchpunten. Bij Mathias kon dat een probleem worden, want na ietwat slordig spel had hij een klein maar langdurig nadeeltje. Maar Mat leg je niet zomaar en hij verdedigde hardnekkig, afwachtend wat er op mijn bord zou gebeuren.

Ik kreeg met zwart een venijnig gambiet tegen en het kostte me redelijk wat tijd om de juiste weg te reconstrueren. Op het moment dat ik echter de laatste zet die ik me nog vaag uit de theorie kon herinneren gespeeld had, begon wit gelukkig ook ineens veertig minuten na te denken. Beiden out of book in een erg scherpe stelling. Uiteindelijk miste wit het enige kansje om zijn gambietpionnen te rechtvaardigen. Nadien probeerde hij het nog met een alles-of-niks torenoffer, maar dat was alleen dreigend omdat we allebei flink in tijdnood zaten. Het hoofd even koel houden was voldoende om te cashen.

Daarmee was het 4,5-2,5 en deed het resultaat in Mats partij er niet meer toe. Lacrosse zag van verdere winstpogingen af: 5-3, alweer een sterk thuisresultaat. We halen in Mechelen nu al 7 op 8. ‘De school’ is dit seizoen heilige grond!

166 TSM 1 Wachtebeke 1 471
1 12424 DE WACHTER MATHIAS 2355 1-0 10776 RENE BENOIT 2298
2 67946 BOEYKENS MARC 2290 ½-½ 50251 GROCHAL JOEY 2197
3 30651 VANPARYS PHILIP 2220 1-0 12850 STANGE SVEN 2110
4 19224 DE CONINCK RAFAEL 2184 ½-½ 26492 VAN VLIET DENNIS 2094
5 23981 VAN DER FRAENEN JOEP 2074 0-1 12886 VAN EIJK JASPER 2072
6 34525 MANGELSCHOTS PETER 2073 1-0 10745 DE GROOT MARCO 2066
7 54712 JANSSEN DRIES 1982 0-1 50249 DE LEUR BEN 2013
8 13315 DEWEERDT JAN 1973 0-1 53449 VAN STEENKISTE LUC 1861
< 2144 > 16 - 16 < 2089 >

Onze huisverslaggever had deze week geen tijd. Om de traditie toch niet te doorbreken, even een kort verslag:

Wachtebeke kwam met een ploeg met heel wat Nederlanders afgezakt naar Mechelen. Met de algemene invoering van het FIDE-elo (waar is de tijd dat je minstens 2200 moest hebben en nog vanachter in de Informator verscheen...) is het verschil tussen Belgisch en Nederlands elo wel wat gekrompen, maar laten we toch maar zeggen dat Wachtebeke favoriet was.

Peter trok zich daar allemaal niet zoveel van aan: met zwart haalde hij makkelijk een aantrekkelijke stelling, en werkte mooi af. Redelijk snel stond het 1-0.

Probleempje was dat daar niet zoveel meer leek bij te zullen komen. Marc kon nog wel een makkelijk half puntje scoren met zwart, maar dan kwamen er een paar nullen.

Jan had een truken-opening tegengekregen, en ging zonder schroom in op de complicaties. Zonder computer is het niet makkelijk te zeggen waar het juist misging, maar toen de rook een beetje optrok, stond wit materiaal voor en bleef van het zwarte tegenspel niks meer over. 1.5-1.5

Dries kreeg ook al zo'n scherpe variant tegen, en ging net als Jan de complicaties niet uit de weg. Normaal zou ik dat lovenswaardig vinden, maar in dit geval kwam zwart vlot tot scoren. Eens een rustige partij inbouwen lijkt me de beste remedie voor Dries. Alleszins, we waren al op achtervolgen aangewezen; 1.5-2.5.

Raf "mocht" tegen een Belg en had toch wat meer elo, dus was een goede kandidaat om de score recht te trekken. Dat leek ook even te zullen gebeuren, maar een paar nauwkeurige zetten van wit lieten alle winstkansen verdwijnen. Raf begon zelfs bang te worden voor een nul, en stelde dan maar remise voor. 2-3

Joep kreeg intussen de instructies om z'n verloren stelling zo lang mogelijk te blijven doorspelen om de druk op de andere twee borden te behouden. Dat deed hij met verve, maar uiteindelijk was het toch nooit meer onduidelijk dat hij zou verliezen. 2-4

Dat bracht Philip en mezelf in een lastig parket: we moesten allebei winnen om nog een matchpunt binnen te halen. Philip stond op dat moment ongeveer volledig gelijk, en ik stond iets slechter.

Gelukkig moest de tijdnood nog komen... Met elks nog zo'n 20 minuten voor 15 zetten besloot ik tegen beter weten in om complicaties op te zoeken. Dat bleek een goeie keuze, want Rene gebruikte redelijk veel tijd en had blijkbaar ook niet goed door dat de matchsituatie een half punt voldoende maakte. Zo probeerde hij mijn stuk te winnen, maar miste een smerige counter. Uiteindelijk was tegen zet 40 de zaak beklonken: 3-4

En toen duurde het lang...
Philip was erin geslaagd de dames te ruilen, en had een paard tegen een loper. Op zich kon het eindspel zwart geen grote problemen opleveren, maar wit kon toch nog drukken. De zwarte koning verdween dan plots naar de h-lijn om te proberen een pionnetje te winnen. Een misplaatste winstpoging of een poging tot actieve verdediging? Alleszins vingen de gecentraliseerde witte koning en paard makkelijk de aanval op, en plukten zelfs nog een paar pionnetjes onderweg. We juichten al met ons gelijkspel, maar toen kwam een koude douche: Net toen alles gedaan leek te zijn, en zwart bovendien nog maar 2 minuten op de klok had, overzag Philip in een gewonnen stelling een stukoffer dat de witte pionnen allemaal kon afruilen. Uiteraard ging Philip dan maar voor de meest ingewikkelde variant (zonder het stuk aan te nemen) met de hoop om ook het tijdsvoordeel uit te buiten. Dat ging uiteindelijk verrassend vlot: 1 foutje van zwart zorgde er voor dat de loper kon afgesneden worden. Na bijna de volle zes uur en heel veel inzet toch nog de 4-4.

Het gelijkspel werd achteraf gevierd als een overwinning, want de punten telden dubbel. Twee jaar geleden degradeerden we nog met 8 matchpunten, dus de 7 punten betekenen helemaal niet dat we gered zijn. Maar 7 punten op 6 ronden zijn er een pak meer dan we verwacht hadden!

KBSK 2 - TSM 1 : 6-2
1 BERTREM STIJN (224)9 ½-½ DE WACHTER MATHIAS (2355)
2 ISMAILI AFRIM (2227) 1-0 DE CONINCK RAF (2184)
3 VERDUYN FREDERIC (2224) 1-0 MANGELSCHOTS PETER (2073)
4 STEEN PIETER (2173) ½-½ JANSSEN DRIES (1982)
5 VANDENDRIESSCHE JAN (2159) 1-0 DEWEERDT JAN (1973)
6 VIAENE ARVID (2157) ½-½ VERSCHOREN BRAM (1941)
7 ARTELS LIEVEN (2080) ½-½ MOROTE PATRICK (1739)
8 BARZEELE RAF (2050) 1-0 VERHASSELT KARSTEN (1500)
<2165> 20-12 <1968>

De familiefeestjes waren weer slecht getimed en de regeringsvorming, tja… kunnen we dat uiteindelijk erg vinden dat ons die ook nog een speler kostte? Daar zijn we in elk geval vanaf. Maar het mocht duidelijk zijn: met erg veel ambitie trokken we niet naar Brugge.

Na een klein uur spelen haalde Mathias zijn pessimisme nog eens boven: ‘We staan op alle borden nog oké. ’t Zal slecht aflopen.’ Als je zoiets zegt in de hoop dat het net als de vorige ronde precies tegenovergesteld zal zijn, dan werkt zoiets natuurlijk averechts… Zijn woorden waren nog niet koud of Raf liet zich met een simpele pionvork tussen paard en dame een stuk ontfutselen. De opgave volgde meteen. Raf kon zich aan examenverbetering wijden.

Dat was het sein voor twee Bruggelingen met wat minder zin in een potje schaken om remise te nemen in stellingen waar nog niets gebeurd was. Op bord vier en zes verdwenen de stukken weer in de doos. Bram kon op zoek naar een station, Dries naar een Duvel. Stand na een dik uur: 2-1.

Ikzelf had me voorgenomen om wat aan die achterstand te doen. Met zwart was ik vlotjes uit de opening gekomen. Het kleine plusje maakte mij helaas wat onvoorzichtig. Een schijnbaar onschuldige zet niet ver genoeg doorgerekend en meteen doken er problemen op, vrij snel leidend tot kwaliteitsverlies. Ik probeerde het nog met een koningsaanval maar wit hield het hoofd koel. Ik deed dus effectief iets aan die 2-1, het stond nu 3-1.

En het werd nog erger, maar op een bord waar dat te verwachten viel. Ik weet niet of het Karstens debuut in de eerste ploeg was, maar veel zal het niet schelen. ‘Niks te verliezen’, dacht hij, en in een stelling met tegengestelde rokades gooide hij alles naar voren. Zijn tegenstander deed dat ook, maar ietsjes nauwkeuriger. Karsten probeerde nog tactische motieven in de stelling te weven, maar ook hier hield de speler van Brugge het hoofd koel: 4-1.

Dan was het tijd om nog eens iets te scoren. Mathias kwam zonder enig probleem uit de opening, maar had ook niet direct veel mogelijkheden om zelf op winst te spelen. Na veel geschuif met weinig stukken werd remise overeengekomen.

Dat was zeker wat Jan ook verdiend had, want hij speelde een zeer degelijke opening en een tijdlang ging het ook in het middenspel goed. Maar dan trachtte hij in het centrum door te breken omdat de witte koning daar nog stond en dat liep slecht af. Een paar pionnetjes ingeboet terwijl de compensatie ver te zoeken was. Stand 5,5-1,5.

Ook Patrick had de opening degelijk gespeeld, maar in het middenspel kwam hij wat onder druk te staan. Wit ruilde echter iets te snel en te zorgeloos de zware stukken af, met het idee dat zijn loperpaar wel de zon zou doen schijnen. Maar om een pion te winnen moest hij loper om paard ruilen en verschenen er ongelijke lopers op het bord. Patrick speelde het vervolgens prima en wit was eraan voor de moeite. Een erg verdienstelijke remise.

Daarmee kwam de eindstand op 6-2.
Bladzijde omslaan, onthouden dat 2011 met promotie naar tweede klasse, de verovering van de Zilveren Toren en een prima heenronde (6 op 10) schitterend verlopen is, en op naar volgend jaar!