IC Ronde 5: TSM 2

[b]TSM 2 - Borgerhout 4: 10-6[/b]
1 17779 VERHAEGEN WIM 2054 1⁄2-1⁄2 45918 CANKJA REDI 2011
2 13315 DEWEERDT JAN 1972 1-0 41271 CANKJA YLLI 1717
3 52469 VERCAMMEN ROBERT 1971 1⁄2-1⁄2 6734 DE COCK CONSTANT 1679
4 54712 JANSSEN DRIES 1970 1-0 50261 COHEN ROBERT 1668

Na de uitschuivers in het Waasland was het tijd voor een geconcentreerde aanpak. En dat wierp tegen een op papier zwakker Borgerhout vruchten af.

Dries deed wat we van hem gewoon zijn: scoren. En hij deed dat deze keer zo snel dat ik mede door het getreuzel op eigen bord niet veel van de partij opgevangen heb. Dries zelf maakte er ook niet veel woorden aan vuil. Ik maak me er dan maar vanaf met te zeggen dat het een walkover was.

Een walkover viel bij Bert ook te verwachten, en het begin zag er veelbelovend uit. Dan moet er iets zijn beginnen haperen (weerom: ik zat te slapen achter mijn eigen bord), of begon Bert spoken te zien, want het was plots remise. We stonden daardoor wat dichter bij de matchoverwinning, dus gaan we niet zeuren over gemiste kansen.

Dat laatste is iets wat ik op mijn eigen bord vergeefs zat te zoeken. Zwart speelde een door de theorie als inferieur bestempelde vierde zet waarna ik dacht het varkentje eens snel te wassen. De bewuste variant had ik al eens eerder bezworen met een damesortie maar ik herinnerde me dat dat niet veel zoden aan de dijk zette. Dan nu maar eens proberen met een breed pionnencentrum, dacht ik. Volgens het boekje had ik echter mijn stukken moeten ontwikkelen. Groot was mijn schaamte, want ik had dat al eerder opgezocht en was het allang vergeten. Soit, zwart kon daarom nog geen voordeel claimen en ik ontfutselde hem ook nog eens de rokade. Toen ik na een kunstmatige rochade met ...h6 en ...Ke8-f8-g8-h7 een remisevoorstel kreeg wist ik even niet waar ik het had. Tot mijn frustratie vond ik geen afstraffing van dit onorthodoxe spel (herinner u mijn niet ontwikkelde stukken) maar toch speelde ik gewoon door. Er kwam echter geen schot in de zaak, en het begrip winstpoging staat blijkbaar ook niet in zwarts woordenboek. Een ontgoochelende zetherhaling zette een punt achter een partij die ik snel zal vergeten.

Daarmee zat TSM 2 aan de helft van de punten, en was een remise door Jan voldoende voor de matchoverwinning. En iedereen was er wel gerust in dat dat halfje er zou komen, al wisten we nog niet wanneer. Jan had immers vanuit de opening traag maar zeker een positioneel voordeel opgebouwd, wat hij terwijl de rest al aan de toog hing omzette in een solide voordeel van centraal geposteerd paard tegen zeer slechte loper. Zijn tegenstander volhardde echter in opperste concentratie en trachtte met een remisevoorstel zijn hachje te redden. Er fronsten er een paar de wenkbrauwen toen Jan dat weigerde, maar je kon hem ook geen ongelijk geven: er was absoluut geen risico verbonden aan doorspelen. Jan hield de snode tegenstander aan het bord gekluisterd tot lang nadat uw verslaggever huiswaarts gekeerd was. Deze foltering had echter resultaat en Jan mocht het volle punt bijschrijven.

Let's keep rolling.