IC Ronde 11: TSM1

[b]TSM 1 - Wavre 2 : 4,5-1,5[/b]

1 DE WACHTER MATHIAS (2351) 1-0 VINGERHOETS LUC (2102)
2 DE CONINCK RAF (2266) 0-1 BROURI MOHAND SALAH (2088)
3 VANPARYS PHILIP (2227) ½-½ GUEBEL YVES (2057)
4 VANLERBERGHE FILIP (2218) 1-0 LENOIR THIERRY (1909)
5 HELSEN STEFF (2163) 1-0 HULET GERARD (1902)
6 MANGELSCHOTS PETER (2025) 1-0 LEROY YVES (1879)
<2208> 15-9 <1990>

De kalendermaker heeft de laatste jaren al veel bokkensprongen gemaakt in een zinloze poging om het iedereen naar de zin te maken, maar de laatste IC-ronde in april laten spelen, op de dag van de Ronde van Vlaanderen dan nog wel, dat was toch wel een miskleun van formaat. Enfin, bij ons bleef het aantal genodigden in de viptent op de Koppenberg beperkt tot één en het aantal forfaits aan het schaakbord tot twee. Er waren clubs waar het véél en véél erger was.

Onze eerste ploeg was alleszins compleet, op weinigspeler Philippe Verduyn na. Stress was er hoegenaamd niet. Dwars door Vlaanderen en Brussel had TSM 1 dit jaar een zegereeks getrokken die twee ronden eerder al het kampioenschap had opgeleverd.
Om twee uur werd er begonnen met enkele lokale rondjes rond de borden en dan nam iedereen plaats in het zadel.

De tegenstander van Raf was blijkbaar van bij de start al wat achterop geraakt en kwam pas na een kwartier bij het peloton aansluiten. Raf (helaas hopeloos uit vorm de laatste weken) had van onze ploegleider het advies gekregen om het tempo hoog te houden. Dat deed hij dan ook, maar zijn tegenstander zette zich probleemloos in het wiel. En dan kwam er een fameuze kwak en Raf lag weer tegen het asfalt. Een toren stond aangevallen, Raf wou die dekken met de andere toren, had die al in zijn hand, maar zag dan dat er geen vrij veld was om de toren te dekken. Raf stante pede naar de bezemwagen.

Nog zo'n hardrijder was Philip: veel tempo maar weinig snee. De ene chasse-patate na de andere. Veel moeite had zijn tegenstander niet om langszij te blijven. Philip zag dat hij hem niet kon losrijden en berustte snel in een vreedzaam einde.

Een tussenstand van 0,5-1,5. Zouden we in onze nonchalance een tweede nederlaag op rij lijden als kampioen? Daar zouden we straks wel even over nadenken want de stem van Carl Berteele maande aan tot verzamelen rond de auto van onze sportdirecteur om met de raampjes open de laatste tien kilometer van de Ronde te volgen. Van zodra Nick Nuyens binnen was gingen wij daar ook weer naartoe. Meer geïnspireerd dan voordien.

Met z'n vieren reden we gelijk van onze concurrenten weg.
Filip moest heel lang verdedigen, maar deed dat secuur en hield altijd het voordeeltje van een 2-1 op de damevleugel achter de hand.
Steff had in het middenspel het initiatief wat uit handen gegeven, maar zwart had blijkbaar veel inspanningen geleverd zodat het hem op den duur zijn eigen kleur voor de ogen werd.
Ikzelf miste in de aanval een mogelijkheid op een stukoffer maar kon wat later alsnog een torenoffer plegen. Het kostte me wel wat zadelpijn (een zet van 35 minuten, pff) maar het resultaat was er.
En ook Mat won, naar het eigen zeggen op een mooie manier, maar toen waren we dus op zoek naar zalfjes en een rauwe biefstuk, dus dat hebben we niet gezien. Nu, als Mat dat zegt, dan twijfelen we er niet aan.

De conclusie van het seizoen was dat TSM 1 veel te sterk was voor reeks 3B en dat ondanks een slippartij in de voorlaatste ronde de rest van het peloton bijlange niet op de finishfoto stond. Volgend jaar in tweede wordt het weer wat anders. Hooggebergte...