IC Ronde 9: TSM1

[b]Aalst 1 - TSM 1: 2.5 - 3.5[/b]

1 VERLINDEN DIRK (2072) 0-1 DE WACHTER MATHIAS (2351)
2 VERLINDEN ROBIJN (2046) 1-0 DE CONINCK RAFAEL (2266)
3 SPAENS KJELL (1959) 1F-0F VERDUYN PHILIPPE (2242)
4 DE REYMAEKER WALTER (1958) ½-½ VANPARYS PHILIP (2227)
5 WILLOCKX RITSAART (1899) 0-1 VANLERBERGHE FILIP (2218)
6 DE SMET FRANS (1846) 0-1 HELSEN STEFF (2163)

Organisatorisch was ronde 9 geen pretje. Op een gegeven moment zag het ernaar uit dat we met 10 spelers voor 20 borden net een ploegforfait konden vermijden. Gelukkig werden op het laatste moment toch nog wat plannen gewijzigd en TSM1 kon op pad met "slechts" 1 forfait.

Een grote verassing gebeurde aan bord 4. We zijn gewoon dat Philip als eerste klaar is, ook dat zijn partijen niet helemaal rechtlijnig zijn, maar niet dat hij het volle punt niet pakt. Kort na de opening deed hij een iets te optimistische koningsmanoeuvre, dat door de tegenstander hardhandig werd afgestraft. Philip compliceerde de stelling en slaagde er ook in de tegenstander in verwarring te brengen. Maar een vol punt werd niet cadeau gedaan, slechts een halfje.

Als tweede was Raf klaar. Normaal oerdegelijk, maar deze keer psychologisch geveld. In een bijna dichtgeschoven stelling penetreerde de tegenstander met de dame, waarna Raf koeltjes de weg terug afsloot en de dame leek te vangen. De tegenstander vond echter een manier om ervan af te komen met een pion minder, dewelke Raf dan maar nam bij gebrek aan grotere materiaalwinst. Deze manoeuvre leidde echter tot een onverwacht mat; de agressieve bedoelingen van het pionoffer waren mooi gemaskeerd omdat dit de enige manier was dameverlies te voorkomen.

Geen al te best begin dus. We moesten nu nog op de resterende 3 borden winnen, om de match en de reeks te winnen. Er restten 3 platte stellingen, waarin Mat en Steff wel een voordeeltje hadden, maar bij Filip was dat ver te zoeken.

Steff tikte de partij nog vrij simpel uit. De tegenstander werd rustig vastgezet en vond geen uitweg; hij kroop steeds verder terug. Op de 40e had zwart een toren op b8, een paard op d8 en een loper op f8, tegen een witte toren op c7, een wit paard op b6 en een witte loper op d5; dan duurt het niet meer lang.

Daarna won Filip. De tegenstander was vanuit de platte stelling iets te optimistisch beginnen spelen en hij offerde zelfs een stuk (tegen vage compensatie). Filip bleef kalm en de tegenstander bleef maar zoeken naar manieren om zijn compensatie te vergroten, wat leidde tot 16 seconden op de klok voor 7 zetten. Filip had nog meer dan 20 minuten en een stuk meer: kassa.

Mat had zijn voordeeltje omgezet in een eindspel met een pion meer: 2 vs 2 op de koningsvleugel, 2 vs 1 op de damevleugel. Hij had ook nog eens een loper tegen wits paard, dus dat leek wel te gaan lukken. Het kostte uiteindelijk nog wat tijd, maar niemand nam het hem kwalijk dat hij uiterst voorzichtig tewerk ging. De partij werd gewonnen, en zo werd ook de kampioenstitel in 3B gepakt!

Op papier was het een seizoen met de vingers in de neus met een groot ratingoverwicht op de rest van de reeks. In de praktijk waren we toch wel zenuwachtig; zo was er de (bijna) gezamelijke offday tegen Namen, waar we nipt wonnen, maar ik snap nog altijd niet hoe. Ook waren er Caissa en Leuven die leken aan te klampen, waarbij Caissa ook nog eens de mogelijkheid had zich enorm te versterken. Rondes 5 en 6 klaarde alles echter op en hadden we plots een schier onoverbrugbare voorsprong, die in ronde 7 dus omgezet werd in mathematische zekerheid. Volgend jaar terug in tweede!