IC Ronde 3: TSM 1

[b]TSM 1 – Kon. Mechelse SK 1 : 4 - 4[/b]

1 DE CONINCK RAF (2284) ½-½ ALLAERT DIMITRI (2149)
2 VERDUYN PHILIPPE (2249) ½-½ GOORIS JAN (2147)
3 VANPARYS PHILIP (2248) ½-½ BROEKMAN WILLEM (2129)
4 VANLERBERGHE FILIP (2220) 0-1 VAN DEN BERGH JAN (2098)
5 HELSEN STEFF (2184) 0-1 VAN VLAENDEREN KOEN (2070)
6 MANGELSCHOTS PETER (2065) ½-½ CLITEUR OLAF (2018)
7 VAN DER FRAENEN JOEP (2058) 1-0 PELGRIMS JAN (1944)
8 VERCAMMEN BERT (1971) 1-0 DOM WIM (1872)
< 2160 > 16 - 16 < 2053 >

Voor het eerst in een aantal jaren stond er nog eens een Mechelse stadsderby geprogrammeerd in tweede nationale. De Koninklijke Mechelse was na enkele jaartjes brommen in derde vorig seizoen gepromoveerd en dus was er weer een ouderwetse clash in de Maneblussersstede. De rivalen van weleer zijn de jongste jaren iets nader tot elkaar gekomen en organiseerden in 2007 en 2008 zelfs een gezamenlijk clubkampioenschap, omgedoopt door Stadskampioenschap. Maar dit seizoen is dat weer in de koelkast gezet en gaan de beide clubs opnieuw hun eigen weg.

Hoewel TSM al enkele jaren de fakkel in Mechelen heeft overgenomen waar het de nationale interclubs betreft, blijven de ontmoetingen met ex-topclub KMSK toch iets hebben van ‘the new kids on the block’ versus ‘the old gang’. Alleen al de gemiddelde leeftijd van de twee teams weerspiegelt dat perfect: 31 jaar tegenover 48 jaar (zonder eerste bord Dimitri Allaert zelfs 52 jaar). De tweede jongste speler van de KMSK was negen jaar ouder dan de oudste speler van TSM. Het gaat dus niet alleen om een confrontatie tussen stadsgenoten, maar ook om een clash tussen twee generaties.

Ondanks een behoorlijk elo-overwicht (zowat 100 punten in aangepaste elo’s, maar als we de werkelijke elo’s bekijken al een stuk minder) waren we op onze hoede. De KMSK was de vorige ronde behoorlijk indrukwekkend opgekomen, versterkt met twee Nederlanders en de teruggekeerde Marcel Roofthooft. Die laatste was er dit keer niet bij, maar wij moesten dan weer onze aanvoerder Mathias De Wachter missen. Tweedeploegspeler Bert nam de vrijgekomen plaats op bord acht in.

De eerste uitslag viel al heel snel. Philip, die de laatste tijd graag met verschillende openingen experimenteert, vond dat hij na een dozijn zetten eerder wat minder stond en nam het remiseaanbod van zijn tegenstander aan. Altijd een risico in het matchpuntensysteem want je weet nooit wat er nog gaat volgen.

Wat volgde was zowaar een nul, en dan nog wel op een bord waar we dat absoluut niet verwachtten. Filip kwam na wat afruilen in een stelling terecht waarin hij twee zwakke geïsoleerde pionnen op de damevleugel had. De witte combinatie D+T+P vond makkelijker goede velden dan de zwarte D+T+L. Nederlanders zijn in dergelijke technische klussen vaak behoorlijk gedrild en Filip wist de stelling niet te houden.

Niet veel later viel de gelijkmaker. Invaller Bert leek met een slechte loper te zitten, maar kon met zijn torens gaan drukken op de f-lijn. Bert hield de mogelijke witte dreigingen goed onder controle en sloeg op een gegeven moment zelf toe met Txf3. Een quasi thematisch kwaloffer, maar wit was er helemaal door van zijn melk en ging binnen de kortste keren de mist in met zwaar materiaalverlies tot gevolg.

Na afloop van de helft van de partijen stond het 2-2 want Raf en Dimitri hadden remise gespeeld. Een resultaat dat men niet direct zou verwachten na de opening die bijzonder scherp was. Zwart rokeerde kort en wit lang, maar geen van beide koningen had een echt geruststellend pionnenschild voor zich. Ook toen de dames geruild waren, bleef de stelling erg tactisch. Raf leek op een bepaald moment een kwal te (gaan) winnen, maar bij een volgende blik op de stelling bleek dat dan toch niet zo te zijn. Hoe het uiteindelijk exact remise geworden is, heb ik niet gezien, want toen was de tijdnoodfase volop aan de gang en mijn partij was nog niet afgelopen.

In die tijdnoodfase eindigde ook Joeps partij, maar omdat die zich afspeelde naast mijn bord heb ik het wel kunnen volgen. Joep had heel de partij ruimteoverwicht, maar de zwarte stelling was erg solide. In Jans tijdnood liet Joep een pionnetje op h4 slaan door de zwarte dame. Dat bleek een slim offer te zijn, want met enkele stille zetjes spande Joep een valstrik die Jan in tijdnood niet doorzag. Opeens zat de vermetele zwarte dame ingesloten. Stand na de eerste tijdscontrole: 3-2.

Ik had een lastige klus gehad in mijn partij en Philip gaf aan dat ik rustig remise mocht nemen want Philippe (merk de verschillende schrijfwijze) zou wel gaan winnen en Steff zou ook wel niet verliezen. Maar omdat ik ondertussen een vrij comfortabele stelling had, speelde ik nog maar even door. Wist ik veel wat er nog zou volgen…

Philippe slaagde er uiteindelijk immers niet in zijn partij te winnen. Het was een scherp gevecht geweest waarin wit zijn gang ging op de damevleugel en zwart op de koningsvleugel. Wit moest alle zeilen bijzetten om de stelling te houden en Philippe kon een eindspel ingaan met een pionnetje meer. Maar een van de zwarte pionnen was al ver opgerukt en kon door wit omsingeld worden, terwijl een ander pionnetje dan weer achtergebleven was. Jan Gooris is in zulke stellingen bijzonder taai en Philippe beet zijn tanden erop stuk. 3,5-2,5.

Met Steff was het ondertussen van kwaad naar erger gegaan. Hij kwam met goed stukkenspel uit de opening en de zwarte isolé op d5 leek zwakker dan de dubbele witte c-pion. Steff offerde een kwal om zijn pionnen weer netjes te verbinden. Vreemd genoeg offerde zwart nadien een stuk terug om die pionnenformatie weer te verbrijzelen. Wit ging de tijdnoodfase in met D+T+L+P en zwart met alleen de zware stukken en enkele extra pionnen. Opeens geraakte de witte koning onder vuur en Steff verloor in die tijdnoodfase de pedalen. Zwart kwam beter te staan, maar Steff dacht uiteindelijk dat hij toch nog een winnende combinatie had. De zwarte koning kwam inderdaad wat in de tocht te staan, maar Steff had wat gemist en moest vanwege zijn geofferde materiaal de vlag strijken. U merkt het, een partijverslag waarin het woord ‘offer’ nogal vaak voorkomt…

Maar goed, daarmee stond het 3,5-3,5 en wie was er nog bezig…? Bibi natuurlijk. Ik had in de opening mijn a-pionnetje verspeeld, maar ik kon daarna de boel goed sluiten. Twintig jaar na de val van de Muur deed ik aan enige historische restitutie en bouwde ik een nieuwe op. Mijn cavalerie werd gaandeweg de meerdere van het steriele witte loperpaar. In tijdnood wist ik mijn pionnetje terug te winnen en vanaf dan kon ik mijn stukken rustig rondschuiven in afwachting van het moment dat remise zou volstaan voor matchwinst. Door de omstandigheden moest ik nu echter plots winnen! Ik viel (in beginnende tijdnood) noodgedwongen de enige zwakte in de witte stelling aan, het pionnetje op a3, maar daarvoor moest ik mijn zware stukken van mijn koning weghalen. Met nog tien minuten op de klok gooide wit er een stukoffer in en stelde uitgekookt remise voor. Na acht minuten nadenken zag ik alleen maar interessante mogelijkheden voor wit en dus nam ik het maar aan. De almachtige computer heeft nog niet mogen oordelen over de slotstelling, maar de winstvarianten die enkele ploegmaats opwierpen bleken de analyse achteraf niet zomaar te doorstaan. Jammer dat de zege er niet kwam, maar ik vond het aannemen van de remise in de gegeven omstandigheden perfect verdedigbaar.

Daarmee eindigde de eerste grote IC-derby in een aantal jaren op een score waarop derby’s nogal eens plegen te eindigen: een draw. Vooral voor de KMSK is dat een prima (en m.i. verdiend) resultaat. We konden ons wel troosten met de gedachte dat titelaspirant TSM 2 wél gewonnen had en dat ook de ‘overall’ IC-ontmoeting met de Mechelse (over vier ploegen) in ons voordeel uitviel. Als ik me niet vergis werd het 11-9.