IC Ronde 1: TSM 2

TSM 2 - Rijke Vorst 1

1 17779 VERHAEGEN WIM 2054 1-0 53872 WUYTS LUC 1937
2 13315 DEWEERDT JAN 1972 1-0 57274 JACOBS PAUL 1719
3 52469 VERCAMMEN ROBERT 1971 1-0 24121 VAN DER LINDEN PATRICK 1692
4 54712 JANSSEN DRIES 1970 1-0 49654 VERVLOET STAF 1629

Het was een aangenaam weerzien met onze vrienden uit Rijkevorsel. TSM 2 bestond immers volledig spelers die al verschillende deelnames en zelfs zeges in het legendarische Kempisch toernooi op hun palmares hebben, een toernooi dat ook in Rijkevorsel faam geniet. Voor Rijke Vorst omdat ze met niet 1 maar liefst 2 ploegen naar vierde afdeling gepromoveerd waren, waar ze natuurlijk nog terecht van nagenieten.

Het plezier bleek van korte duur want het TSM 2 van zondag was de sterkste ploeg in eigen reeks en bijna zelfs van de volledige vierde afdeling. Het seizoen kon dus vol vechtlust beginnen.

Het eerste punt werd opgetekend door Jan, die na een hem wel vertrouwde opening met tegengestelde rokades meteen van leer trok met een pionnenmars. Paul reageerde wat ongelukkig met een foutieve afruilcombinatie (schaakje niet gezien?) en verloor een kwaliteit zonder compensatie. Jan investeerde dan nog een pionnetje in de aanval maar in afwezigheid van de dames zette dat geen zoden aan de dijk. Hij kalmeerde dan maar wat en zette zich achter het veel betere eindspel. Misschien heeft Wit nog ergens misgegrepen want hij gaf snel op.

Niet veel later zette Wim het punt achter een ander partijtje one-way schaak. Luc Wuyts - de enige mij onbekende in het gezelschap - koos zelf de opening en verbruikte daarbij verbazend veel bedenktijd, een beetje vreemd in de hoofdvariant. Hij week als eerste af met een zijvariantje waarbij hij alle stukken naar de damevleugel dirigeerde. Wim kon bijgevolg iets te makkelijk de gefianchetteerde loper afruilen en een pion op f5 planten. Luc probeerde zich er nog uit te wringen met een kwaliteit als zoenoffer, maar in plaats daarvan werd zijn koning uitgekleed en de zware stukken erop gericht. Een snelle opgave was ook hier het gevolg.

Dries kreeg ook een luchtige koningsstelling voorgeschoteld door Staf. Al bij mijn eerste blik op de stelling zat de laatste met een geisoleerde dubbele f-pion opgescheept, met daarachter een gerokeerde koning en ongeveer al zijn stukken op de damevleugel. Dries voerde het logische omsingelingsmanoeuvre langzaam maar zeker uit. Uiteindelijk had Staf zich zo hard in de nesten gewerkt dat dameverlies of mat onvermijdelijk was.

Maar de partij met de meeste suspense was op het bord van Bert te zien. Aan de opening lag het niet: beide spelers waren heel rustig en positioneel begonnen. Maar toen kwam de agressor in Patrick boven en offerde hij een stuk tegen g- en h-pion. Berts koning kreeg echter nog bijstand van paard en dame en zag er in eerste instantie nog niet zo tochtig uit als de hogervernoemde exemplaren. De toeschouwers begonnen in tweede instantie echter nattigheid te voelen als Zwart zijn torens zou verbinden mits het (tweede) stukoffer ...Pe6. Berts repliek daarop was dat een voorafgaand (en dus derde!) stukoffer ...Lxe3 helemaal de boeken had toegedaan. Patrick speelde in deze fase vreemd genoeg bijzonder snel, en op een zet of twee waren al deze kansen verkeken. Bert had dus heel veel chance en bleef gewoon een stuk voor, wat hij in winst wist om te zetten. Er zullen er twee niet goed geslapen hebben die zondagnacht.