IC Ronde 9: TSM1

[b]Borgerhout2 - TSM1 4,5-3,5[/b]
1 VANDENBRANDE WERNER (2284) - DE WACHTER MATHIAS (2376) 1-0
2 VELTKAMP GERBEN (2217) - HELSEN STEFF (2218) 0-1
3 VAN DER BURCH ARIE (2206) - VANLERBERGHE FILIP (2217) 1-0
4 BAERT ANDY (2204) 0-1 - VANPARYS PHILIP (2215) 0-1
5 HABERKORN DANNY (2174) - DE CONINCK RAFAEL (2214) 1-0
6 MAAS THOMAS (2155) - VERHAEGEN WIM (2081) ½-½
7 GONCALVES JORGE (2140) - MANGELSCHOTS PETER (2074) ½-½
8 MOLLEKENS ROELAND (2129) - VERCAMMEN ROBERT (2008) ½-½
<2189> - <2175>
17-15

De negende ronde bracht ons naar Antwerpen, stad aan de stroom, voor een clash met Borgerhout, dat zijn thuiswedstrijden speelt in het hartje van de Scheldestad. Borgerhout, de voorlaatste in het klassement, gaf met zijn opstelling in de achtste ronde aan dat het nog in het behoud gelooft. Een eerste ploeg die niks meer te winnen of te verliezen heeft, geeft hen de mogelijkheid om voor het tweede team de reddingssloep te water te laten. Uiteraard waren wij niet van plan om ons zomaar te laten doen.

Borgerhout was dit keer zelfs nog iets sterker dan de vorige ronde. Dat gaf vijf min of meer gelijkwaardige borden, terwijl we op de laatste drie beduidend minder elo hadden.

Vanuit de optiek dat 4-4 voor ons een prima resultaat zou zijn, haalde ik zelf een eerste visje aan boord. Gonçalvez was, blijkbaar op aanraden van Docx, 1.e4 beginnen spelen, maar had dat duidelijk nog niet in de vingers. Wit was snel van alle openingsvoordeel af en ik had na tien zetten al een plusje. Met in het achterhoofd dat deze Angstgegner mij in het verleden een nul op drie had aangesmeerd, vaak vanuit
een slechtere stelling, ging ik maar voor een snelle remise. Een eerste schot voor de boeg.

Wat doet een schaker in Antwerpen wanneer hij na een uur al niet meer hoeft te schaken? Hij gaat eens op wandel tot aan die fameuze stroom die daar in de schemerige winterlucht lag te kabbelen en te deinen. Even uitwaaien tussen de kouwelijke toeristen die aanmeerden op de Flandria en de horden meeuwen op zoek naar kruimels...

En dan snel terug, want onze ploeg was op zoek naar meer dan kruimels. Op een aantal borden leek alles in evenwicht, maar hier en daar begon er ook al een stelling te lekken en water te maken. Bij Filip in ons voordeel, bij Raf in ons nadeel.

Maar voor daar de beslissing viel, kon er een ander hoopgevend resultaat genoteerd worden. Bert speelde zijn opening met wit erg solide en ruilde in het middenspel af naar een compleet gelijk eindspel. In het vroege middenspel had hij het beter kunnen doen en Mollekens serieus de wind van voren kunnen geven, maar dat was iets dat pas in de late post-mortem aan de oppervlakte kwam.

Even rustig pakte onze supermelker Steff het aan. Kalme opening, miniem voordeeltje, dan voelt hij zich wel in zijn sas. Zijn tegenstander moet nattigheid gevoeld hebben, want in volle tijdnood nam hij zijn toevlucht tot drastische middelen. Die kelderden evenwel alleen zijn eigen stelling. Opeens was het razendsnel uit.

In het kielzog van Steff voegde Philip een vol punt toe. Hij had zich nochtans in het middenspel een beetje laten wegdrukken door Baert. Philip dacht dat het zwarte offensief wel niet de spuigaten zou uitlopen, maar het zag er hoe langer hoe dreigender uit. Net op het moment dat zwart de wind in de zeilen leek te krijgen, vuurde Philip een welgemikte torpedo af. Cruiser gezonken.

Met een tussenstand van 1-3 en nog steeds een gewonnen stelling voor Filip leek er niet veel meer mis te kunnen gaan. De eerste tijdnoodfase was ondertussen ook voorbij, al was daarin nog een serieuze blitz weggegeven door Wim en Thomas Maas. Beiden moesten een vijftiental zetten uit hun mouw schudden in één à twee minuten. Wim had heel de partij de touwtjes in handen gehad, maar was er uiteindelijk net niet in geslaagd de zwarte koning te kielhalen. In zo'n tijdnoodscrimmage kun je dan zelf wel eens tussen wal en schip belanden, maar gelukkig gebeurde dat niet. Er kwam een enkel toreneindspel op het bord dat remise was - en dat ook snel remise werd omdat Maas kort na de 40ste zet eenzelfde stelling voor de derde maal toeliet.

1,5-3,5 maar niet voor lang, want het lot dat Raf al lang beschoren was, werd een feit... Haberkorn had in de opening een eeuwenoud gambietje gepleegd. Raf kent het stellingstype normaal vrij goed en was ervan overtuigd dat wit in het vervolg niét op b7 kon slaan. Wit deed dat toch, en helaas: Raf slaagde er in een rommelige stelling niet in zijn gelijk aan te tonen. Hij redde het nog tot het eindspel, probeerde daarin met twee minuspionnen nog de bakens te verzetten, maar tevergeefs. Als ik het goed heb, is dit nog maar Rafs tweede verlies sinds de Politiken Cup.

Mathias ergerde zich wat aan het nogal onorthodoxe openingsspel van zijn tegenstander en weigerde daarom pertinent om in het middenspel naar remisestellingen af te wikkelen. Hij koos ervoor om de stelling te compliceren, maar kwam er bekaaid van af. Om zijn minuspion te compenseren toog hij nog met dame en toren ten aanval, maar het mocht niet baten. Er kwam een enkel toreneindspel op het bord met nog steeds een minuspion. Dat betekende onvermijdelijk bakzeil halen.

Op dat moment stond het 3,5-3,5 met nog steeds die gewonnen stelling van Filip. Onze ploegbenjamin had zijn tegenstander in het middenspel helemaal zoekgespeeld: lopers op a6 en h6 en torens op de open c- en d-lijn die klaar waren om de witte stelling te enteren. Het kostte wit twee pionnen en vanaf dan was het geduldig wachten tot wit helemaal zou kapseizen en we de verdiende overwinning zouden kunnen bijschrijven. Helaas draaide het anders uit... Filip trapte in het verre eindspel pardoes in een matvalletje en in plaats van 0-1 was het plots 1-0.

Op zo'n manier de boot ingaan is heel jammer, maar we blijven nog steeds comfortabel boven de degradatielijn. We vonden het eerder pijnlijk voor Filip, die vrijdag in een gewonnen eindspel al eens een stuk had weggeblunderd. Toch maar uitkijken volgende keer. Driemaal is scheepsrecht...