IC Ronde 11: TSM1

17u45 - Allez vooruit, omdat de andere aanwezigen van vorige zondag geen tijd of geen roeping hebben om een verslagje te schrijven, zal Yours Truly nog een gaatje wringen tussen twee bergen verbeterwerk door.

Laat me alvast beginnen met een zakelijk overzicht van de resultaten:

Jean Jaurès 1 - TSM 1: 4½ - 3½
1 LANDA KONSTANTIN (2596) - DE WACHTER MATHIAS (2334: 1-0
2 BEZEMER ARNO (2353) - VANLERBERGHE FILIP (2215: 1-0
3 GHYSELS CHRIS (2223) - HELSEN STEFF (2143): ½-½
4 GROFFEN HANS (2179) - DE CONINCK RAFAEL (2154): 0-1
5 VAN RIJ GERT (2067) - VERHAEGEN WIM (2104): 0-1
6 VAN DE WYNKELE ERIC (2047) - VANPARYS PHILIP (2212: ½-½
7 WESTERWEELE HENRIK (1910) - LEVRIER PIET (2061): 1-0
8 VAN DER STRAETEN LIEVEN (1845) - VERBRUGGEN JEAN (1828): ½-½

4½ - 3½ dus. Ruim voldoende om erin te blijven. Het leek op enkele ronden van het einde nog even spannend te kunnen worden, maar uiteindelijk hebben we ons zelfs nog vrij makkelijk kunnen handhaven. Een overzicht van de gebeurtenissen tijdens deze laatste ronde:

De vorige ronde (thuis tegen Deurne) was Piet veruit het snelste klaar (doordat de gsm van z’n tegenstander afging) en kon hij rustig gaan genieten van een terrasje in de stralende voorjaarszon.
Deze zondag gebeurde er precies hetzelfde, zij het met één verschil: Deze keer verliet hij de speelzaal zelf met een nul op zak. In de opening had hij een gambietpionnetje aangenomen en moest vervolgens even wat verdedigen. Dat verliep een tijdje allemaal zoals het hoorde, tot Piet, nog steeds achter in ontwikkeling, ineens zelf besloot te gaan aanvallen. De tegenstander maakte prompt dankbaar gebruik van de zwaktes in de zwarte stelling en even later konden de stukken weer in de doos. 1-0

Pas nu, na het schrijven van de vorige paragraaf, begint me stilaan de herinnering te dagen dat het eigenlijk Steff was die zondag het snelste klaar was, en niet Piet. Maar aangezien ik geen zin (en tijd) heb om heel die paragraaf te herschrijven, laat ik het maar zo - en ik weet wat u denkt: intussen heeft hij al zoveel tijd verspeeld aan deze ene zin, dat hij het net zo goed wél had kunnen doen. Ik weet het, ik weet het…

Enfin, cutting to the chase: Steff kreeg met zwart een wel heel steriele en statische stelling op het bord (nu ja, daar had wit m.i. meer "schuld" aan dan zwart). Steff maakte naar eigen zetten echter een fout, waardoor zijn stelling weliswaar niet verloren was, maar anderzijds ook nooit meer meer dan remise kon opleveren. In het verdere middenspel beperkte Steff zijn ambities dan ook terecht tot het niet overschrijden van de remisemarge. Met succes, overigens, want nadat de laatste zware stukken waren afgeruild, was het resterende dubbele lopereindspel potremise. 1,5-0,5

18u19 Okee, nu weer even wat gaan verbeteren…

19u04 En daar zijn we weer. Even kijken. Ah, juist. De Jean.

Jean had zijn partij tamelijk rustig (sommigen zouden zelfs "plat" zeggen) opgebouwd, maar hij had dan ook de taak gekregen om een halfje mee naar huis te brengen. We waren immers nog altijd niet wiskundig zeker van het behoud. En al wisten we dat het al heel erg moest mislopen om onze voorsprong van 4,5 punten op de voorlaatste te verliezen, toch was safety het sleutelwoord. Soit, De partij van Jean kabbelde rustig verder. Of tenminste, dat dacht ik toch. Want toen ik de volgende keer kwam kijken, stond er een vlijmscherpe stelling op het bord. Meer nog, Jean had zelfs een winnende aanval in elkaar geknutseld! Jammer maar helaas, onze Jean dacht niet aan zichzelf en stelde net op dat moment "plichtsbewust" remise voor. Zijn tegenstander nam het geschenk ik dank aan: 2-1

Daarna was het wachten tot de tijdnoodfase om de volgende punten bij te schrijven. Wim en ik waren nagenoeg gelijktijdig klaar met onze partij. Maar omdat ik een beleefde jongen ben (en omdat ik denk dat Wim me toch nog nét iets voor was), bespreek ik zijn partij eerst.

Niet dat ik er veel over kan vertellen, trouwens, al heb ik er een halve namiddag naast gezeten. Het was een gesloten opening geweest, waarin Wim zich naar eigen zeggen niet op zijn gemak had gevoeld. Maar al stond hij misschien beter, toch slaagde zijn tegenstander er niet in zwart over de rand te duwen. Integendeel, hij investeerde zelfs zoveel tijd zonder concrete vooruitgang te maken, zijn uiteindelijke remisevoorstel door Wim zelfs werd afgeslagen. Objectief gezien nam Wim daardoor zélf nog risico, maar lang heeft zijn onzekerheid niet meer geduurd, want wit ging onmiddellijk daarna (nog steeds tijdnood, misschien?) zwaar in de fout. Zwart viel ineens met zijn zware stukken binnen en de witte koning kwam zowaar in een matnet terecht! Zo stond het dus 2-2.

Zoals gezegd kon ik (Raf) kort daarna ook gaan rusten. Ik had met wit een rustige opening gespeeld, een beetje weinig ambitieus, vond ik van mezelf, maar in het halfopen middenspel toch goed voor een licht plusje. Ik ervoer het spel van mijn tegenstander overigens ook als een tikje passief. In het middenspel dat erop volgde, werd mijn voordeel, half en half tot mijn eigen verbazing, als vanzelf groter. Om niet helemaal ingesnoerd te worden, aanvaardde mijn tegenstander nog enkele bijkomende zwakten in ruil voor meer activiteit. Het werd in de slotfase nog even een beetje link – ik moest zelfs nog m’n dame geven tegen toren en paard om eeuwig schaak te vermijden – maar uiteindelijk bleek de combinatie van mijn actieve lichte stukken en mijn vrijpion op d6 (en uiteindelijk d7) toch beslissend. 2-3

19u32 - Bon, de plicht roept weer. Ik ben er straks weer!

20u33 - Zo, weer wat werk (en een goeie portie Chinees!) achter de kiezen, klaar voor het volgende stukje van dit verslag.

Net voor het einde van de tijdnood stonden we dus zowaar een punt voor! Maar dat zou jammer genoeg niet zo blijven. Intussen was Filip met wit na een lange touwtrekfase in een zeer scherpe stelling beland tegen de toch wel erg sterke Nederlander Arno Bezemer – die, zo vernam ik later, zelfs regerend kampioen van Amsterdam is! Beide spelers hadden nog minder dan een minuut op hun klok voor nog redelijk wat zetten, en de situatie op het bord liet hoegenaamd niet toe om met zo weinig tijd alles te kunnen zien. Jammer voor ons was het Filip die in deze loterij aan het kortste eind trok. Toen ik in de analyse even langs kwam, toonde Filip enkele varianten waarin het net zwart was die geforceerd mat ging. Maar of deze varianten echt op het bord hadden kunnen komen dan wel toevallig in de analyse aan bod kwamen, is me niet duidelijk.

Op het eerste bord hadden wij (ja, wij!) een grootmeester opgesteld. En nee, ik heb het niet over Mathias (nóg niet...) maar wel over zijn tegenstander (!). Om één en ander te verduidelijken: Mathias stond na de voorbije tien ronden erg dicht bij een IM-norm en hij had nog één grootmeesterlijke tegenstander nodig. Het resultaat was niet belangrijk meer. Alleen het feit dat hij een GM tegen kreeg, was voldoende voor zijn norm.
Vandaar de ietwat bizarre omstandigheid dat Mathias in de week voorafgaand aan deze ontmoeting zelf bemiddeld heeft om de GM op te stellen. Als tegenprestatie werden de gezamenlijke Jean-Jaurès-spelers vanwege Mat getrakteerd op een niet al te kleine fles van een niet al te goedkoop sprankelend drankje. Het leek weer even nieuwjaar.

Maar Mathias mocht dan al zijn IM-norm beet hebben (waarvoor dus nogmaals proficiat, Mat!), op de grootmeester in kwestie leek dat weinig indruk te maken. Met wit bereikte hij na een theoretisch nieuwtje (dat is trouwens het verschil tussen GM’s en het plebs: als zij afwijken van de theorie, is het een nieuwtje. Als wij het doen, kennen we onze theorie niet...) een vervelende grip op zwarts verzwakte zwarte velden. Voor Mathias en de andere aanwezige stervelingen was het allemaal zo’n ramp nog niet voor zwart, maar de GM maakte er na de partij niet veel woorden aan vuil. "You were lost after the opening" was zijn laconieke oordeel. Misschien zou hij zich tegen een collega-GM wat minder ongenuanceerd hebben uitgedrukt, maar al bij al viel aan zijn uiteindelijke overwinning weinig af te dingen.

20u55 - Mwa, ik ben bijna rond, deze pak ik er nog gauw bij.

Philip, onze topscorer, leek voor één keer eens snel te zullen winnen. Tot nu toe heeft hij al erg veel punten gescoord na erg lange partijen, veelal doordat hij in het eindspel het verschil wist te maken o.b.v. zijn intuïtie. Maar deze keer leek hij er al meteen in het vroege middenspel overheen te gaan. Hij stak een aanval in elkaar en niet veel later moest zijn tegenstander een al kwaliteit opgeven om erger te voorkomen. We hadden het punt al bijna bijgeschreven, maar plots begon Philip zich – enigszins ten onrechte – zorgen te maken over zijn dame, die hij op het verre b8 had gezet om daar een paard te gaan slaan. Het is bij mijn weten een van de weinige keren dat hij zich liet overbluffen. Uiteindelijk gaf Philip zijn kwal terug voor nog wat stellingsvoordeel. In de gegeven omstandigheden was dat allicht al maar de enige plausibele oplossing meer. In het resterende LP – LP eindspel had hij nog een verre vrije a-pion die zwart een van zijn stukken kostte, maar intussen waren diens eigen K-vleugelpionnen al zo ver opgerukt dat één enkele onnauwkeurigheid van Philip toch nog voldoende was om de winst af te geven. Remise dus, en zo bleven we steken op 4,5-3,5.

21u10 en kijk, we zijn zelfs nog op een menselijk uur klaar!
Tot de volgende keer!

Raf