IC Ronde 2: TSM1

TSM 1 - Borgerhout 2
1 DE WACHTER MATHIAS 2355 ½-½ MAAS THOMAS 2139
2 BOEYKENS MARC 2290 1-0 SEGARRA CONCALVES JORGE 2135
3 VANLERBERGHE FILIP 2247 ½-½ MOLLEKENS ROELAND 2080
4 VANPARYS PHILIP 2220 ½-½ AERTS ERIC 2078
5 DE CONINCK RAFAEL 2184 ½-½ STYNEN KOEN 2026
6 VAN DER FRAENEN JOEP 2074 ½-½ PELEMAN TONY 2012
7 MANGELSCHOTS PETER 2073 1-0 PROVINCIAEL ERNEST 1913
8 JANSSEN DRIES 1982 1-0 MOLLEKENS JOZEF 1836

Na onze meer verhoopte dan verwachte overwinning bij de buren in Humbeek, stond ons in de tweede ronde meteen een andere belangrijke ontmoeting te wachten. Gelukkig konden we deze keer rekenen op onze volledige eerste ploeg, zodat ondergetekende voor het eerst in lange tijd nog eens het vijfde bord van dichtbij mocht aanschouwen.

Mathias had dit weekend eigenlijk dringendere en belangrijkere persoonlijke zaken te doen dan schaken, maar aangezien hij wit had, hoopte hij snel remise te kunnen spelen. Helaas, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en in plaats van zijn tegenstander was het Mathias zélf die bleef doorspelen! Met in het bovenstaande het achterhoofd zorgde hij er wel voor dat hij de zaak rustig onder controle hield, en uiteindelijk werd het vooropgestelde resultaat dan toch bereikt. Met een uurtje of twee vertraging…

We zijn blij dat Marc dit jaar onze eerste ploeg is komen versterken. Twee weken geleden won hij al een leuke partij en ook vandaag leek het een b gevecht te worden. Totdat wit, zijn ambitieuze opening ten spijt, grootschalige ruilen forceerde, wat de stelling grotendeels vervlakte. Daarna liep hij even een rondje langs de andere borden en kennelijk was hij er niet zo gerust, want meteen daarna begon hij plots iets te fel op winst te spelen. Dat gaat natuurlijk gepaard met enig risico, wat Marc op kordate en beheerste wijze wist uit te buiten.

Filip en Roeland Mollekens zijn twee spelers die niet vies zijn van een beetje tactische rommel en schermutselingen, en daarom vond ik de stelling die ze op het bord brachten naar verhouding eigenlijk nogal kalm. In het late middenspel forceerde Filip zijn weg doorheen het centrum. Het geplande offensief werd echter niet helemaal uitgevoerd, omdat Filip halverwege begon te vermoeden dat zwart te veel compensatie zou krijgen voor de kwaliteit die hij zou verliezen. In de plaats daarvan kwam er een eindspel op het bord waarin ik dacht dat zwart misschien lichtjes beter stond, maar dat even later toch remise gegeven werd.

Philip kreeg een zeldzame opening tegen, maar reageerde naar mijn gevoel wat te nonchalant. Wits onorthodoxe opzet bleek al snel venijn te bevatten, en voor hij het goed en wel besefte, stond de zwarte koning midden in de storm. Ik moet eerlijk bekennen dat ik gedurende het middenspel geen geld meer gaf voor Philips leven. Maar het moet gezegd, hij bleef altijd nieuwe dingetjes vinden om wit bezig te houden, en tegen de tijd dat wit er uiteindelijk toch doorbrak op de koningsvleugel, waren de dames al afgeruild en had zwart voldoende tegenspel, grotendeels gesteund op zijn eigen, lastige vrijpion op c2(!). Wit koos uiteindelijk eieren voor zijn geld en de spelers kwamen remise overeen.

Ikzelf bereikte naar mijn aanvoelen enig voordeel in een gesloten manoeuvreerstelling, maar ik kon op het kritieke moment niet de moed opbrengen om het meest ambitieuze (en ook meest riskante) plan te spelen. Ten onrechte, zoals de analyse uitwees. In de plaats daarvan besloot ik het rustig verder te spelen, maar mijn openingsvoordeeltje werd door mijn tegenstander daarna keurig geneutraliseerd. In het eindspel aangekomen, was het zelfs zwart die intussen het wat betere spel had. Acuut werd het evenwel niet voor wit en even later werd de vrede getekend.

Joep bereikte na de opening een stelling die werd gekenmerkt door de totale afwezigheid van pionnen in het centrum en die objectief waarschijnlijk in evenwicht was. Maar de witte stukken stonden toch net iets actiever en natuurlijker opgesteld, wat maakte dat Joep toch wel moest uitkijken. Na een reeks niet-geforceerde zetten, bleef Joep plots zitten met een strategisch bijna verloren eindspel: witte vrijpion op de b-lijn plus wit loperpaar. In de handen van een eindspelspecialist ([i]Bij mij zou dat niet waar geweest zijn![/i] - M. Boeykens) wordt die witte stelling bijna zonder meer naar winst geleid, maar de witspeler toonde gratie. Hij liet Joep nog net op tijd voldoende tegenspel ontwikkelen aan de andere kant van het bord. De langste partij van de dag eindigde dus zoals ze begon: in evenwicht.

Van Peters partij heb ik nauwelijks iets gezien. Ik herinner me in het middenspel een pionoffer van Peter om door het centrum te breken. Volgens Peter zelf was dat offer achteraf beschouwd niet gerechtvaardigd, maar de zwartspeler pakte het wat onhandig aan en even later werd wits virtuele compensatie plots erg reëel. Zwart slaagde er niet meer in het witte initiatief op te vangen en ging uiteindelijk nog vrij plots kopje onder.

Dries kwam met zwart goed uit de opening. Wit had wat te veel ruimte genomen in het centrum en op de koningsvleugel, en Dries voelde aan dat hij daar iets mee moest kunnen doen. Zwarts tegenspel en pionnenopmars op de damevleugel had echter niet meteen het verhoopte resultaat en hij trachtte het dan maar te versnellen met een pionoffer. De ervaren Jos Mollekens ving dit echter goed op door de pion op het juiste ogenblik terug te geven om af te wikkelen naar een gewonnen toreneindspel. Helaas, in dit eindspel kon de witspeler, mogelijk door de last der jaren, zijn niveau van eerder in de partij niet handhaven. In een nog steeds voor hem gewonnen stelling, blunderde hij tot ieders ongeloof pardoes zijn toren weg.

Zo eindigde deze ontmoeting voor ons op 19-13, zonder één nederlaag. We staan nu op vier matchpunten, het eerste objectief is met verve verwezenlijkt. Iedereen in onze ploeg beseft dat de leiderspositie die we aan onze dubbele 19 hebben overgehouden zeer tijdelijk zal zijn. Maar het is een onverwachte bonus waarvan we minstens tot 5 november met volle teugen zullen genieten!

Raf