IC Ronde 7: TSM1

[b]TSM 1 - KGSRL 2 : 5 - 3 [/b]

1. Mathias De Wachter (2305) – Marc Lacrosse (2207) ½-½
2. Marc Boeykens (2240) – Nouri Zouaghi (2167) 0-1
3. Raf De Coninck (2183) – Etienne Van Leeuwen (2125) 1-0
4. Peter Mangelschots (2073) – Rudy Van de Wynkele (2096) 1-0
5. Dries Janssen (1982) – Renzo Ducarmon (1990) ½-½
6. Jan Deweerdt (1972) – Valère De Buck (2012) ½-½
7. Bram Verschoren (1941) – Bart Vergauwen (1798) ½-½
8. Patrick Morote (1739) – Harry Cathoir (1741) 1-0
<2054> - <2017> 18-14

KGSRL 2 is doorgaans een vrij homogene ploeg met bijna allemaal spelers tussen 2250 en 2050. Omdat we zelf een paar spelers misten, gingen we ervan uit dat we vooral op de hoogste vier borden moesten scoren om een matchpuntje te rapen. Het was dan ook een aangename verrassing dat we na goed tweeënhalf uur met 2-1 leidden op … de laatste drie borden.

Patrick probeerde zijn nieuwe opening uit met zwart en dat ging hem goed af. Wit speelde zijn centrum wat te snel op, keek vervolgens niet goed uit en leverde een kwal in. Patrick bleef beheerst en geconcentreerd en rijfde de zege binnen.

Bram had weinig weten te bereiken en schatte zijn tegenstander sterker in dan die in feite was. In een gelijkstaand middenspel werd besloten dat het wel genoeg geweest was.

Ook Jan volgde in die redenering. Hij had ver opgerukte pionnen op e3 en f4, maar zag niet direct hoe hij daar gebruik van kon maken. Aangezien we op voorsprong stonden diende hij het ploegbelang en nam hij remise.

Want ondertussen wisten we ons immers allang verzekerd van een extra punt op bord drie. Rafs tegenstander speelde de opening wel heel onorthodox en boette na acht zetten al een stuk in (een klassieker: zwart paard op b4, dameschaakje op a4, paard naar c6 en wit schuift zijn pion naar d5). Zwart kreeg twee pionnen voor het stuk, rommelde nog lang verder, maar uiteindelijk haalde Raf het punt vlot binnen. Ik denk dat hij daar niet veel langer dan een halfuur eigen bedenktijd voor nodig heeft gehad.

Daar stond tegenover dat Marc al snel minder kwam te staan tegen het koningsgambiet van Zouaghi. De extra pion voor wit (een dubbele a-pion) tot daaraan toe, maar de dominante witte dame maakt zwart het leven zuur. Marc verdedigde lang en hard, maar moest uiteindelijk berusten. Daarmee stond het 3-2 met nog drie partijen te gaan.

Dries leek lang overwegend te staan door het vreselijke gat dat zwart op d5 had, maar wits geïsoleerde b-pion dreigde dan op den duur weer zwak te worden. Er werd een en ander geruild en dan was het opeens remise. Zou met een zetherhaling kunnen gebeurd zijn, ik heb het niet gezien en ook niet meer gevraagd. De tevredenheid om dat halve punt overheerste.

In de twee resterende partijen moesten we nog een half bordpunt halen voor één matchpunt en een vol bordpunt voor twee matchpunten. Bij Mathias kon dat een probleem worden, want na ietwat slordig spel had hij een klein maar langdurig nadeeltje. Maar Mat leg je niet zomaar en hij verdedigde hardnekkig, afwachtend wat er op mijn bord zou gebeuren.

Ik kreeg met zwart een venijnig gambiet tegen en het kostte me redelijk wat tijd om de juiste weg te reconstrueren. Op het moment dat ik echter de laatste zet die ik me nog vaag uit de theorie kon herinneren gespeeld had, begon wit gelukkig ook ineens veertig minuten na te denken. Beiden out of book in een erg scherpe stelling. Uiteindelijk miste wit het enige kansje om zijn gambietpionnen te rechtvaardigen. Nadien probeerde hij het nog met een alles-of-niks torenoffer, maar dat was alleen dreigend omdat we allebei flink in tijdnood zaten. Het hoofd even koel houden was voldoende om te cashen.

Daarmee was het 4,5-2,5 en deed het resultaat in Mats partij er niet meer toe. Lacrosse zag van verdere winstpogingen af: 5-3, alweer een sterk thuisresultaat. We halen in Mechelen nu al 7 op 8. ‘De school’ is dit seizoen heilige grond!