IC Ronde 6: TSM1

166 TSM 1 Wachtebeke 1 471
1 12424 DE WACHTER MATHIAS 2355 1-0 10776 RENE BENOIT 2298
2 67946 BOEYKENS MARC 2290 ½-½ 50251 GROCHAL JOEY 2197
3 30651 VANPARYS PHILIP 2220 1-0 12850 STANGE SVEN 2110
4 19224 DE CONINCK RAFAEL 2184 ½-½ 26492 VAN VLIET DENNIS 2094
5 23981 VAN DER FRAENEN JOEP 2074 0-1 12886 VAN EIJK JASPER 2072
6 34525 MANGELSCHOTS PETER 2073 1-0 10745 DE GROOT MARCO 2066
7 54712 JANSSEN DRIES 1982 0-1 50249 DE LEUR BEN 2013
8 13315 DEWEERDT JAN 1973 0-1 53449 VAN STEENKISTE LUC 1861
< 2144 > 16 - 16 < 2089 >

Onze huisverslaggever had deze week geen tijd. Om de traditie toch niet te doorbreken, even een kort verslag:

Wachtebeke kwam met een ploeg met heel wat Nederlanders afgezakt naar Mechelen. Met de algemene invoering van het FIDE-elo (waar is de tijd dat je minstens 2200 moest hebben en nog vanachter in de Informator verscheen...) is het verschil tussen Belgisch en Nederlands elo wel wat gekrompen, maar laten we toch maar zeggen dat Wachtebeke favoriet was.

Peter trok zich daar allemaal niet zoveel van aan: met zwart haalde hij makkelijk een aantrekkelijke stelling, en werkte mooi af. Redelijk snel stond het 1-0.

Probleempje was dat daar niet zoveel meer leek bij te zullen komen. Marc kon nog wel een makkelijk half puntje scoren met zwart, maar dan kwamen er een paar nullen.

Jan had een truken-opening tegengekregen, en ging zonder schroom in op de complicaties. Zonder computer is het niet makkelijk te zeggen waar het juist misging, maar toen de rook een beetje optrok, stond wit materiaal voor en bleef van het zwarte tegenspel niks meer over. 1.5-1.5

Dries kreeg ook al zo'n scherpe variant tegen, en ging net als Jan de complicaties niet uit de weg. Normaal zou ik dat lovenswaardig vinden, maar in dit geval kwam zwart vlot tot scoren. Eens een rustige partij inbouwen lijkt me de beste remedie voor Dries. Alleszins, we waren al op achtervolgen aangewezen; 1.5-2.5.

Raf "mocht" tegen een Belg en had toch wat meer elo, dus was een goede kandidaat om de score recht te trekken. Dat leek ook even te zullen gebeuren, maar een paar nauwkeurige zetten van wit lieten alle winstkansen verdwijnen. Raf begon zelfs bang te worden voor een nul, en stelde dan maar remise voor. 2-3

Joep kreeg intussen de instructies om z'n verloren stelling zo lang mogelijk te blijven doorspelen om de druk op de andere twee borden te behouden. Dat deed hij met verve, maar uiteindelijk was het toch nooit meer onduidelijk dat hij zou verliezen. 2-4

Dat bracht Philip en mezelf in een lastig parket: we moesten allebei winnen om nog een matchpunt binnen te halen. Philip stond op dat moment ongeveer volledig gelijk, en ik stond iets slechter.

Gelukkig moest de tijdnood nog komen... Met elks nog zo'n 20 minuten voor 15 zetten besloot ik tegen beter weten in om complicaties op te zoeken. Dat bleek een goeie keuze, want Rene gebruikte redelijk veel tijd en had blijkbaar ook niet goed door dat de matchsituatie een half punt voldoende maakte. Zo probeerde hij mijn stuk te winnen, maar miste een smerige counter. Uiteindelijk was tegen zet 40 de zaak beklonken: 3-4

En toen duurde het lang...
Philip was erin geslaagd de dames te ruilen, en had een paard tegen een loper. Op zich kon het eindspel zwart geen grote problemen opleveren, maar wit kon toch nog drukken. De zwarte koning verdween dan plots naar de h-lijn om te proberen een pionnetje te winnen. Een misplaatste winstpoging of een poging tot actieve verdediging? Alleszins vingen de gecentraliseerde witte koning en paard makkelijk de aanval op, en plukten zelfs nog een paar pionnetjes onderweg. We juichten al met ons gelijkspel, maar toen kwam een koude douche: Net toen alles gedaan leek te zijn, en zwart bovendien nog maar 2 minuten op de klok had, overzag Philip in een gewonnen stelling een stukoffer dat de witte pionnen allemaal kon afruilen. Uiteraard ging Philip dan maar voor de meest ingewikkelde variant (zonder het stuk aan te nemen) met de hoop om ook het tijdsvoordeel uit te buiten. Dat ging uiteindelijk verrassend vlot: 1 foutje van zwart zorgde er voor dat de loper kon afgesneden worden. Na bijna de volle zes uur en heel veel inzet toch nog de 4-4.

Het gelijkspel werd achteraf gevierd als een overwinning, want de punten telden dubbel. Twee jaar geleden degradeerden we nog met 8 matchpunten, dus de 7 punten betekenen helemaal niet dat we gered zijn. Maar 7 punten op 6 ronden zijn er een pak meer dan we verwacht hadden!