IC Ronde 7: TSM 1

Afdeling: 2 Serie: A

166 TSM 1 - Eisden/MSK-Dilsen 1 703

1 19224 DE CONINCK RAFAEL 2234 ½-½ 48992 DRIESSENS PATRICK 2325
2 12424 DE WACHTER MATHIAS 2323 ½-½ 23779 SIMENON JOZEF 2220
3 38741 VERDUYN PHILIPPE 2192 1-0 23426 BUS TOM 2172
4 30651 VANPARYS PHILIP 2194 ½-½ 46299 NACHBAR BENJAMIN 2164
5 22641 VANLERBERGHE FILIP 2180 ½-½ 11486 MENGERINK YNZE 2071
6 26786 HELSEN STEFF 2149 1-0 11001 MIESEN FABIAN 2064
7 34525 MANGELSCHOTS PETER 2068 ½-½ 2933 HENDRIKX TONY 2004
8 23981 VAN DER FRAENEN JOEP 2057 ½-½ 16659 THORA JACK 1916

18 - 14

Het zal de trouwe lezer van onze rondeverslagen niet ontgaan zijn dat Peter de laatste tijd stilaan onze vaste reporter was geworden. Voor deze ronde vroeg hij echter om vervanging omdat hij veel te weinig had gezien van de andere partijen.

U zult het deze keer dus met mijn schrijfsels moeten doen. Wat mij betreft is het echter met plezier gedaan, want ik mag u uitleggen hoe onze ploeg, voor het eerst sinds de openingsronde, nog eens op één dag tijd aan twee matchpunten is geraakt.

De eerste partij die eindigde, leverde ons meteen een vol punt op. [b]Steff[/b] had in een min of meer gesloten middenspel de zaak met zwart rustig onder controle gehouden, zonder het te remise-achtig te laten worden. Hij ontwikkelde wat druk op de c-lijn en transformeerde dat voordeeltje even later in een mooie diagonaal voor zijn witveldige loper, op dat moment het beste stuk op het bord. Enkele ruilen later had Steff de f-lijn en druk op de koningsvleugel. Die druk had wit moeten “opvangen” door in te gaan op een iets slechter eindspel, maar daarvoor moest hij eerst nog – op straffe van mat – een tussenzetje spelen. Wat hij, u raadt het al, niet deed…

Daarna volgde een hele reeks remises. De eerste was [b]Joep[/b], die eerder deze week al had aangegeven dat hij niet veel zin had om te spelen. Op het bord liet hij wit veel ruimte winnen op de koningsvleugel, maar echt gevaarlijk werd dat nooit omdat de stelling op de rest van het bord voldoende ongebalanceerd was. Toen wit uiteindelijk remise voorstelde, dacht Joep terug aan de tweede zin van deze alinea en ging hij op het aanbod in.

[b]Ondergetekende[/b] was als derde klaar. In de opening was ik al na vijf zetten uit mijn theorie en ik reageerde niet optimaal. Zwart ontwikkelde meteen een zeker initiatief op de koningsvleugel en dat zinde me niet. Naarmate de partij het middenspel inging leek het me toch wel mee te vallen en toen ik mijn stelling gelijk achtte, stelde ik remise voor. Zwart accepteerde, omdat hij net op dat moment vreesde slechter te komen staan. Terecht, zoals de analyse uitwees. Jammer voor mij, maar ik zal het er maar bij houden dat het nu eenmaal moeilijk is om zo’n mentale switch te maken als je eerst een tijd op behoud hebt gespeeld.
Maar soit, al bij al was ik toch tevreden.

Vervolgens was er [b]Peter[/b], zoals bovenaan in dit verslag gezegd dus de hele tijd druk bezig met zijn eigen partij. De ironie wil dat ik daar nu net zelf niet zo veel van heb meegepikt. Ik herinner me tegengestelde rokades, maar tot een woeste wederzijdse aanval kwam het niet. De strijd speelde zich, voor zover ik het heb gezien, voornamelijk in het centrum af. Daar leek Peter na enige tijd wat druk op een achtergebleven pion te ontwikkelen, wat hem volgens mij de iets makkelijker te spelen stelling opleverde. Toch stonden even later de twee koningen in het centrum, terwijl alle andere stukken weer op hun beginpositie stonden. Ik heb dus niet gezien hoe deze partij remise geworden is.

Met 2,5-1,5 op de teller, waren er nog vier partijen bezig. Voor ons waren dat Mathias en de drie PhFilippen. [b]Mathias[/b] zat aan de zwarte kant van een duw-en-trekstelling en hield lange tijd de partij gaande zonder ooit echt in moeilijkheden te komen. Toen hij, de tussenstand indachtig, een blik wierp op de drie nog resterende borden en onder andere zag dat Filip nu meer dan waarschijnlijk niet meer zou verliezen (zie later), stelde hij zich tevreden met remise. Na de partij zei hij overigens dat het in de slotstelling toch sowieso erg moeilijk was om nog op winst te spelen.

Onze meest recente aanwinst, [b]Philippe[/b], liet zich vandaag van zijn meest efficiënte kant zien. In een ogenschijnlijk onschuldig middenspel hield hij met wit toch doorlopend wat initiatief en zwart slaagde er niet in dat te neutraliseren, ondanks veel tijdsverbruik. Tegen de tijdnood aan werd het dan ook nog een beetje tactisch. De stelling evolueerde van beter naar gewonnen en wit hield het hoofd koel om net voor de veertigste zet het laken volledig naar zich toe te trekken. Een zeer keurige en rechtlijnige partij van Philippe!

Ongeveer een halve minuut later was de partij op bord vier ook beslist. [b]Philip[/b] had na een omzeggens overbodig middenspel een positionele droomstelling onder de vorm van een lange pionnenketen met een dominant paardenpaar tegen een kreupel loperpaar. Zwart nam alle tijd om te manoeuvreren. Wit kon nooit de structuur van de stelling veranderen en Philip maakte heel langzaam vooruitgang. Maar toen het bord naast hem zoals hierboven beschreven op een overwinning voor ons eindigde en de stand op 4-2 kwam, was een remise voldoende voor de matchzege. Philip dacht niet aan zichzelf en gaf zijn tegenstander de kans om met een halfje te ontkomen. Wit wist natuurlijk wel dat zijn team op die manier met zekerheid zou verliezen, maar anderzijds kon hij in deze stelling onmogelijk weigeren. Remise dus, en 4,5-2.5.

Toen was alleen [b]Filip[/b] nog bezig. Dit was waarschijnlijk de meest bizarre partij van deze namiddag. Filip haalde zich al meteen in de opening heel wat moeilijkheden op de hals door te nonchalant te spelen en zijn ontwikkeling te verwaarlozen. Niet veel later schoot hij er een pion bij in en moest hij ook nog eens passief toekijken hoe zwart na de dameruil controle over het centrum overnam en zijn torens verdubbelde op de open d-lijn. En eerlijk is eerlijk, op dat moment gaf ik geen cent meer voor Filips stelling. Maar toen begon zwart het wat te safe te spelen. In plaats van iets aan te vangen met zijn stelling, leek hij plots te willen gaan consolideren. Filip kreeg dus de tijd om zijn stukken weer te organiseren en weer wat spel te krijgen. Zwart dacht ook lang na, en toen ik de volgende keer kwam kijken, had wit zijn pionnetje teruggewonnen en zijn stelling was ook weer helemaal gezond. Even leek het er nog op dat het nu wit was die de winstkansen had, maar helaas was het materiaal aan beide kanten al te fel uitgedund. Filip probeerde het nog even, maar op het einde werd het toch remise.

Geen enkele nederlaag dus vandaag, en ik moet bekennen dat het een goed gevoel gaf om nog eens te winnen. Dat was zoals eerder gezegd al veel te lang geleden. Enkele collectieve off-days en enkele zeer sterke tegenstanders hadden daarvoor gezorgd. Het ziet er nu weer wat beter uit voor ons, al is er nog werk aan de winkel. Het onderste lijntje van de standtabel staat nog altijd een beetje te dicht bij naar mijn zin…

[b]Raf[/b]