IC Ronce 6: TSM 1

Anderlecht 1 - TSM 1 : 6-2
1 DE WIT MICHEL (2301) ½-½ DE CONINCK RAF (2284)
2 VAN MECHELEN JAN (2293) ½-½ DE WACHTER MATHIAS (2283)
3 FAYBISH NIMROD (2210) ½-½ VERDUYN PHILIPPE (2249)
4 TONOLI WALTER (2165) 1-0 VANPARYS PHILIP (2248)
5 ACKAERT THIERRY (2114) 1-0 VANLERBERGHE FILIP (2220)
6 VAN OVERDAM JULIAN (2092) ½-½ HELSEN STEFF (2184)
7 ATANASIU NICOLAE (2054) 1-0 MANGELSCHOTS PETER (2065)
8 VAN OVERDAM JAN (2014) 1-0 JANSSEN DRIES (1970)
< 2155 > 20 - 12 < 2188 >

We zijn dus zwaar op onze bek gegaan in Anderlecht en dat had niks te maken met gladde wegen (die lagen er quasi perfect bij, in weerwil van alle doemscenario's op Schaakfabriek over zich als lemmingen te pletter rijdende schakers), maar wel alles met ons gestuntel op de 64 velden.

De eerste die een uitschuiver van formaat maakte, was Filip. Zijn tegenstander haalde hem met de eenvoudige zetten Pg5 en Dh5 onderuit. Filip dacht dat het geen kwaad kon, maar overzag een simpel schaakje. Hij kon de schade nog beperken tot twee pionnen, maar in een eindspel met torens en ongelijke lopers schaatsten die pionnen vlot richting overkant.

Wat later haalden we een eerste halfje. Philippe en zijn tegenstander zaten in een middenspel met veel getouwtrek. Misschien stond Philippe een ietsje beter, maar geen van beiden wou over één nacht ijs gaan en dus nam hij het remisevoostel van zijn tegenstander maar aan.

Nog een remise viel er op het eerste bord en dat was knap van Raf. Wit deed in zijn favoriete c3-Siciliaan een raar zetje en misschien was Raf daardoor wat verrast. Hij beperkte zich tot het gelijktrekken van de stelling en kwam uiteindelijk misschien zelfs in een licht beter eindspel. Maar niet zo veel beter dat het winstpogingen rechtvaardigde.

Ikzelf kwam niet zo best uit de opening, kon de ergste dreigingen tegen mijn koning wel verhinderen, maar kwam daarna nog niet echt comfortabel te staan. Toen ik dacht dat wit wat te voortvarend te werk ging, gooide ik er zelf een pion tegenaan. Geen gelukkige keuze met weinig tijd op de klok, want voor wie zich op glad ijs begeeft is een stevige duw vaak fataal. Wit deelde die uit met Txg7 terwijl er nog amper één minuut op mijn klok stond. Maar waarschijnlijk was het zelfs met één uur nog uit geweest. Vier partijen gespeeld, 3-1 achter...

En het werd nog erger. Dries moest tegen een Nederlands talentje opboksen, kwam met enkele standaardzetten goed uit de opening, maar geraakte vervolgens niet door de zwarte afweergordel. Zwart keepte en begon stilaan op de andere vleugel initiatief te nemen. Wanneer de 40 zetten gehaald waren, bleek dat wit duidelijk minder stond. Hij kwam zelfs een pion achter en met een ingesloten slechte loper tegenover een dartel paard was het duidelijk dat hij zwarte sneeuw ging zien. Dries liet het zich niet bewijzen en gaf op. Stand: 4-1.

Steff moest tegen de iets oudere broer van dat talentje, zelf ook een talentje. Blijkbaar kwam Steff niet echt goed beslagen ten ijs want na drie zetten moest hij al achter zijn theorie gaan zoeken. Maar zijn stelling bleef altijd een miniem plusje behouden, zelfs toen een zéér remise-achtig eindspel met dame en ongelijke lopers op bord verscheen. Steff probeerde nog lang en hard (chapeau daarvoor) maar moest uiteindelijk in remise berusten.

Philips opening verliep rustig maar in het middenspel werd de situatie plots acuut door een kwaloffer. Philip kreeg twee damevleugelpionnen voor zijn kwal en leek die langzaam maar zeker naar voor te pushen. Maar in de tijdnood van zijn tegenstander verloor Philip plots zijn evenwicht: er ging één pion af en tot overmaat van ramp bleef het witte paard kreupel aan de rand van het bord gekluisterd. Het duurde lang voor zwart de winstweg vond, maar het volle punt kon hem niet meer ontsnappen.

En het leek lange tijd alsof ook de laatste partij een nul zou opleveren. Na een hyperscherp middenspel was Mat in een enkel toreneindspel gesukkeld met een minuspion. Bovendien stond de zwarte toren netjes achter zijn vrijpion. Maar terwijl zwart zorgeloos speelde probeerde Mat toch nog wat moeilijkheden in te bouwen en na enkele nodeloze tempoverliezen verdween het zwarte voordeel als sneeuw voor de zon. Een onverhoopte remise als slot.

Een positieve noot op het einde en iets om mee te nemen naar een volgende ronde, maar het blijft natuurlijk wel 6-2... Als we dergelijke collectieve glijpartijen (ja, ik weet het, de woordspelingen worden stilaan zo slecht als onze partijen) blijven maken, dan wordt het op den duur nog uitkijken. Dat mag een ploeg van onze sterkte niet overkomen.