IC Ronde 4: TSM 1

[b]Ans 1 - TSM 1 : 6-2[/b]

1. HOFFMANN MICHAEL (2502) - DE CONINCK RAF (2284) 1-0
2. FRIDMAN RAFAEL (2456) - DE WACHTER MATHIAS (2283) ½-½
3. KLYUNER VYACHESLAV (2427) - VANPARYS PHILIP (2248) 1-0
4. HAUTOT STEPHANE (2420) - VANLERBERGHE FILIP (2220) 1-0
5. GULBAS CEMIL (2396) - HELSEN STEFF (2184) 1-0
6. HARTUNG JERRY (2204) - MANGELSCHOTS PETER (2065) ½-½
7. GENGLER PIERRE (2112) - VERHAEGEN WIM (2054) 0-1
8. LAFOSSE JIMMY (2062) - MOROTE PATRICK (1711) 1-0
< 2322 > 20 - 12 < 2131 >

Op de vooravond van de IC-ontmoeting met Ans bereikten ons onheilspellende berichten. Bij de vorige thuismatch van Ans waren blijkbaar een aantal bezoekers amper ter plekke geraakt. Onvindbare straten, de doolhof van een industrieterrein, auto’s die van de radar verdwenen en doldraaiende gps-toestellen… Het leek wel of het clublokaal van Ans midden in de Bermudadriehoek gedropt was. De IC-verantwoordelijke van Ans had aan de bezoekende clubs van zondag zelfs een mail gestuurd met zijn gsm-nummer zodat verdwaalde reizigers hem konden opbellen voor bijstand. Als de telefoonverbinding het zou doen natuurlijk…

Allemaal Much Ado About Nothing, zoals de Bard zei. De vier auto’s (vanwege de diaspora van de TSM1-spelers) waren er allemaal stipt op tijd. Om klokslag twee zaten we netjes achter ons bord terwijl ze bij de thuisploeg nog wat aan het rondlummelen waren. Met een kleine vertraging werden de klokken in gang gezet.

Terwijl met de wagen niemand moeite had ondervonden om de juiste weg te vinden, was dat op het bord enigszins anders. Steff, die te elfder ure toch nog kon meedoen en daarvoor zelfs uit Nederland terugkeerde, had duidelijk te lang op gps gereden. Daar hij die in de auto had moeten achterlaten, verzeilde hij tegen Gulbas al snel in een sukkelstraatje. In een ogenschijnlijk platte opening bleek er toch een messcherpe variant te zitten en net die was Steff naar eigen zeggen onbekend. Zwart kwam wat klem te zitten en wit vloog met alle geweld naar de zwarte koning. Een stukoffer reet de zwarte verdediging wijd open. Steff probeerde nog wat te counteren, maar zijn koning overleefde de storm niet. In ijltempo was het 1-0.

De volgende resultaten waren ook allemaal nullen. Niet echt een wonder want Ans is samen met Namen titelfavoriet nummer één. Op het eerste bord moest Raf tegen een veel sterkere tegenstander optornen. De partij kwam al snel in een eindspel terecht waarbij zwart een zwakke isolé had op de c-lijn. De witte torens gingen een paar mooie kruispunten in de stelling bezetten zodat Raf langzaam maar zeker in een enkele richting naar de nederlaag geduwd werd.: 2-0.

Ook Philip was het spoor al snel bijster geraakt. Zijn stelling leek na een zet of vijftien uit een partijtje Fischer-random te komen. Dan maar een pionnetje geofferd op de damevleugel. Dat hielp niet echt, maar Philip gaf niet op en gooide er ook op de andere vleugel een pionnetje tegenaan. Dat bleek nog onvoldoende, maar een derde pionoffer was wel erg sterk. Helaas nam wit dat derde Griekse cadeau niet meer aan en met twee pluspionnen schoof hij de partij deskundig naar winst: 3-0.

Op het laatste bord stond Patrick (nog één die uit Nederland kwam…) tegen een overmacht. Hij verkocht zijn huid duur en ging complexloos op de langerokadestelling van zijn tegenstander af. Maar zoals het vaak is met tegengestelde rokades komt alles op snelheid aan en de zwarte aanval bleek effectief sneller te lopen. De positie kwam helemaal open en de witte monarch moest op de loop. Even leek die nog vluchtmisdrijf te kunnen plegen, maar uiteindelijk werd hij op a3 ingerekend. Stand: 4-0, met het droge commentaar van Raf: ‘We kunnen niet meer winnen.’

Filip leek de stelling lange tijd in evenwicht te houden, maar nadat de damevleugelpionnen van het bord waren, bleef hij met een isolé op d3 achter. Zwart slaagde er snel in die pion ook nog te winnen en zette dan zijn 4-3-meerderheid op de koningsvleugel aan het rollen. De zwarte stukken bezetten veel actievere posities, zodat er voor Filip geen houden aan was. 5-0 astemblief.

Gelukkig werd aan die reeks met enig meeval een einde gesteld door Wim. Het had er nochtans lang anders naar uit gezien, want na een uurtje spelen wou Steff al weddenschappen organiseren over wie (Wim of hijzelf) het eerst zou verliezen. Maar Wim hield de boel redelijk bijeen en probeerde wat tegenspel te creëren op de damevleugel waar de witte koning stond. Wit liet zich zowaar met a7-a5-a4 zijn loper op b3 ontfutselen. Waarschijnlijk had hij op compensatie of een winnende aanval gehoopt, maar in het bos van complicaties raakte hij al vlug de weg kwijt. Wim maakte het met een leuke zet (La3) proper uit. L’honneur est sauve, gelijk ze daar zeggen: 5-1.

Op Mathias’ bord leek wel “max. 30km/u” te staan, want veel meer dan wat rondgeschuif van stukken gebeurde er eigenlijk niet. Zwart kwam héél lichtjes beter te staan, maar Mat wist dat om te draaien. In een eindspel met 2T+P en elk zeven pionnen probeerde Mat het nog wel een tijdje, maar toen zwart remise voorstelde nam hij dat maar aan.

Voor mij was dat het sein om ook maar de vrede te tekenen, want mijn voordeel was toch voor het grootste stuk weg. Ik had vanuit een wat platte opening niet heel veel bereikt, maar in het middenspel won ik met een tactisch grapje een pionnetje. In een eindspel met 2T+L kon ik mijn pionnetje consolideren om aan een spelletje van kat en muis (of in dit geval Tomtom en Jerry) te beginnen. Zwart had zijn stukken ondertussen wel actief kunnen zetten en ik miste de juiste voortzetting. Of eigenlijk: mijn techniek was niet goed genoeg om het dubbeletoreneindspel dat uiteindelijk op het bord kwam te winnen. In de slotstelling had ik nog altijd een pluspion maar geen reële winstkansen meer. Voor de tweede speeldag op rij mocht ik als laatste de definitieve score op het bord zetten: 6-2.

Een logische nederlaag tegen een veel sterkere tegenstander. En omdat ze bij de bond blijkbaar niet alleen een corrupte penningmeester maar ook een psychotische kalendermaker hebben, moeten we volgende zondag alweer aan de bak. Tegen Namen dan nog, die andere titelfavoriet. Jeuj…!
Maar bon, in Namen verliezen ze als eens een match opzettelijk naar het schijnt…