TSM 1 - Amay 1 3 - 5

Nee, het kan niet goed zijn, sneeuw in november. Al was het maar omdat er alleen maar meer idioten gaan lachen met de 'global warming'. Maar schakers zal het worst wezen. Laat het vriezen, laat het sneeuwen, laat het stormen en hagelen. Wij zitten lekker binnen, gezellig bij een warme kop koffie en zetten ons voor een partijtje schaak.

De leider op bezoek, dat beloofde inderdaad gezellig te worden. Op de eerste vier borden kregen we 2400+ voorgeschoteld. Op de laatste vier was het overwicht toch al iets minder.
Als er al een stunt in de maak was, dan ging die duidelijk niet van uw verslaggever komen. Na 15 zetten vond hij het al welletjes en gaf hij op wegens dameverlies. Dat de opgave achteraf onterecht bleek, maakte het moreel niet beter. Gelukkig zat er daarnaast nog een andere Filip die het zijn tegenstander iets lastiger aan het maken was. Filip schuwde de tactische complicaties niet en de zwartspeler moest alles uit de kast halen om nog net remise te houden. Mooi zo.

Voor het zover was gebeurde er al een en ander op de laatste borden. Bert forceerde op het achtste bord een zetherhaling, maar dit bleek achteraf slechts schijn. Van Wim z’n partij heb ik helaas alleen het einde gezien. Een koning die verdronk middenin de witte stelling en niemand die hem hielp, het was niet mooi om zien.

Gelukkig zat daar op bord 5 de revelatie van het seizoen mogen we wel zeggen. Onze Raf in topvorm was een paar maatjes te sterk voor een ploeterende Noiroux. Zowel tactisch als positioneel werd zwart van het bord gekletst. Na nog een laatste venijnig zetje mocht Noiroux de stukken weer terugzetten, wat hij blijkbaar ook zeer ijverig deed.

Ondertussen werd de partij van Filip dus remise. Steff leek altijd net iets minder te staan, maar bood zeer taai weerwerk met zwart. Ik heb het einde niet gezien, maar uiteindelijk moest Steff toch de duimen leggen.

De stand dus 2-4 en nog twee partijen te gaan. Peter kreeg het moeilijk in een eindspel met paard tegen loper en elk vijf pionnen. Toen er ook nog een pionnetje verloren ging, zag het er maar lelijk uit. Dan maar op tijdnood spelen en dit lukte ei zo na. Met 2 seconden op de klok drukte de tegenstander zijn veertigste (reglementaire) zet af en Peter kon aldus maar net geen Dewachterke plaatsen.

“Een Dewachterke?”, vraagt u zich af. Nee, Mathias, die heeft er niets mee te maken. Een gezonde pluspion tegen een initiatief dat Prié nooit kon waarmaken. Proper gespeeld van Mat en een vol punt erbij voor onze ploeg.
En Prié, tja, die dacht waarschijnlijk: “Nee, ‘t is toch niet fijn om een grootmeester te zijn.”