IC Ronde 11: TSM2

[b]Judgement Day in Westerlo[/b]

De titel zou kunnen slaan op de laatste, gemeenschappelijke ronde van de Zilveren Toren komende vrijdag (21 maart), maar het gaat wel degelijk om de laatste IC-ronde.
In Westerlo moest TSM 2 de degradatie zien te ontlopen. De bonus op de voorlaatste in het klassement bedroeg 2 punten (1 in de oude telling).

Doordat Wim en ikzelf wegens persoonlijke omstandigheden niet naar het verre Amay wilden afreizen, was deze ploeg sterker dan gewoonlijk, al is een moyenne van 2024 nog altijd maar gewoontjes. Vijf ploegen deden deze laatste ronde beter in 3D, en je moet elo-overwicht ook nog omzetten natuurlijk... Gelukkig gebeurde dat:

Westerlo 1 - TSM 2 : 2-4
1 VAN DYCK MARC (2037) ½-½ (2091) VERHAEGEN WIM
2 VERDUYCKT JOHAN (1909) 0-1 (2081) MANGELSCHOTS PETER
3 ROGMANS JELLE (1941) 1-0 (2042) VERCAMMEN ROBERT
4 VERELLEN JEF (1837) 0-1 (2022) VAN DER FRAENEN JOEP
5 CLAES LUC (1800) ½-½ (1989) DEWEERDT JAN
6 BELLENS STEVEN (NC) 0-1 (1917) JANSSEN DRIES
<1905> - <2024>
10-14

Wim was het eerste klaar. Meteen gelijk vanuit een platte opening en dus nam hij het snelle remisevoorstel (14 zetten) van Marc Van Dyck maar aan. Voor Wim, die nog andere verplichtingen had, viel zo'n korte partij goed mee en een halfje op het eerste bord was niet slecht aangezien we daar met Andy Ooms zwaardere tegenstand gevreesd hadden.

Een andere platte opening bij Joep, al zal de meester (in de juridische betekenis van het woord uiteraard :-D ) daar wel anders over denken. En het moet gezegd: Joep bouwde heel snel een koningsaanval op. Toen Jef Verellen een zetje miste, kwam hij in de problemen. Joep maakte het met een torenoffer fraai uit.

Minder fraai, maar even overtuigend was de winst van Dries. De tegenstand was daar net iets te zwak om er een echte partij van te maken. Dries deed het kalmpjes aan, maar de uitslag stond al snel vast.

En het bleef goed gaan, want ik kon zelf een puntje toevoegen. Tegen Johan Verduyckt was ik in de Zilveren Toren niet verder gekomen dan remise. Johan week het eerst af van die partij, vooral om veel stukken te kunnen ruilen. Toen hij echter zijn goede loper ruilde, bleven er te veel zwaktes in zijn stelling over. Positioneel winnen, het mag ook al eens. Stand 0,5-3,5.

Aan dat tempo zouden we zelfs de andere uitslagen uit de reeks niet hoeven af te wachten, maar Bert bracht de spanning terug door te verliezen. Hij zag zich geconfronteerd met 1.Pc3 en 2.g4 die Jelle Rogmans op het bord toverde. Bert investeerde zeeën van tijd in de opening en kwam uiteindelijk in een eindspel (T+L+P) met een pion minder. De ongelijke lopers lieten daar remisekansen vermoeden, maar uiteindelijk redde Bert het net niet.

Jans partij werd remise, maar hoe dat gebeurd is, weet ik niet. Ik moest namelijk ook nog ergens zijn. Wat ik wel nog gezien heb, is een totaal ineengeschoven stelling met een slechte loper voor wit en een paard voor zwart, alle zware stukken nog op het bord. Via de halfopen g-lijn kon wit wel druk uitoefenen op de zwarte koningsstelling en Jan moest voortdurend rekening houden met torenoffers op g6. Of dat gebeurd is, weet ik dus niet en ook niet of het binnendringen van zijn eigen dame effect heeft gehad. Het werd alleszins remise.

De 2-4 gaf goede hoop op behoud en bij het binnensijpelen van de andere resultaten werd al snel duidelijk dat TSM 2 ook volgend jaar weer in derde klasse mag uitkomen.