IC Ronde 11: TSM1

Voor deze laatste ronde mochten we met ons eerste op verplaatsing naar een dorpje waar de schrijver dezes voor deze competitie alvast nog nooit van gehoord had. Ik weet het, ik weet het, mijn vaaderlandsche aardrijkskunde laat meer dan een beetje te wensen over en ik weet het, ik weet het, ik zou mezelf een plezier doen als ik dat soort dingen hier niet aan de grote klok zou hangen, ik weet het, ik weet het...

[i]Soit[/i], zoals ze in Amay zeggen, we moesten dus naar de kanten van Hoei (nee, genoeg flauwe woordgrapjes!).

Deze Waalse tweedeklasser speelt in een kleuterschool, maar daar is op hun liste de force weinig van te merken. Indien gewenst, kunnen zij je op de eerste vier borden samen meer dan 10.000 elopunten naar het hoofd slingeren, maar die eer (en vooral die centen!) vonden ze ons gelukking niet waard.

In tegendeel, het achttal dat tegenover ons plaatsnam, zal gemiddeld waarschijnlijk ongeveer even sterk geweest zijn als wijzelf. Gemiddeld, zeg ik, want de verschillen in speelsterkte tussen de thuisspelers waren enorm groot – tussen de borden één en acht gaapte een elokloof van maar liefst 800 punten! Een overzicht:

Amay 1 - TSM 1: 3-5

1. Prié Eric (2532) - De Wachter Mathias (2328) 1/2-1/2
2. Buscher Michael (2316) - Vanlerberghe Filip (2188) 1-0
3. Memeti Kastriot (2187) - Vanparys Philip (2208) 1/2-1/2
4. Noiroux Kevin (2189) - Helsen Steff (2177) 0-1
5. Dambiermont Marc (1905) - De Coninck Raf (2139) 0-1
6. Wolf Pierre (1877) - Lesage Chris (1958) 1-0
7. Gheury Jean-Marie (1867) - Verschoren Bram (1805) 0-1
8. Costa Serge (1869) - Verbruggen Jean (1824) 0-1

Chris was op bord zes als eerste klaar. Of liever: zijn tegenstander was als eerste klaar. Zwart verraste Chris reeds vroeg in de opening met een vreemd ogend maar geheel thematisch paardmaneuver en Chris reageerde wat vertwijfeld. Even later had zwart groot ruimtevoordeel in het centrum en op de damevleugel, terwijl wits tegenspel op de koningsvleugel nooit echt goed uit de startblokken raakte. Zijn damevleugel moest eraan geloven en niet veel later ook de rest van zijn stelling: 1-0

Bijna meteen daarna mocht ondergetekende de stand weer recht trekken. Mijn tegenstander was de captain van de thuisploeg en speelde iets te enthousiast op vereenvoudiging. Vereenvoudiging betekent echter niet noodzakelijk vervlakking en wits voorspelbare remisevoorstel in een reeds iets betere stelling voor zwart werd dan ook - even voorspelbaar - afgewimpeld. Vanuit een statische stelling kon ik rustig een aanval op poten zetten die wit al snel te machtig werd: 1-1

Op het ogenblik dat ik het punt incasseerde stond echter al lang vast dat Steff ook zou winnen. Uit een vreemde maar ambitieuze opening was Steff in een compleet onoverzichtelijk en negentiende-eeuws ogend middenspel terchtgekomen - [i]Es ist eigentlich kein Schach was Sie spielen, Herr Doktor...[/i] - waarin beide spelers uitgebreid de mogelijkheid kregen om mis te tasten. Gelukkig was Steffs tegenstander hem daarin te snel af en het moet gezegd, de koelbloedigheid waarmee Steff de zaak daarna afhandelde verdient bewondering. Zwart kwam verder niet meer in het stuk voor. Een welverdiende zege en 1-2 voor ons.

Voor de tweede keer dit seizoen konden we ook nog eens op Filip rekenen die toevallig even in het land was. Tijdens de analyse van mijn partij bereikte me echter het nieuws dat hij verloren had. Dat vond ik een beetje vreemd, omdat hij naar mijn mening toch zeker niet slechter stond toen ik zijn stelling de laatste keer had gezien. Hij had met wit aangenaam ruimtevoordeel en zwarts stukkenspel woog daar wel tegen op, maar niet meer dan dat. Dat werd mij later ook bevestigd, maar Filip heeft blijkbaar in tijdnood (op de 40ste zet) en in een heel gelijke stelling een stuk weggeblunderd. De tol van een jaar feesten in plaats van schaken, zeker? [i]Önskar dig ändå en jätterolig tid däruppe i det kalla Svealand och hoppas du återvänder snart, gubben![/i]

Zo stond het dus 2-2 en op de overige borden zag de situatie er ongeveer in evenwicht uit. Even later kwam het aangename bericht dat Mathias met zwart de Franse GM Eric Prié op remise had gehouden. Prié had zich in de opening even wat te veel gepermitteerd en Mathias won op slinkse wijze een pionnetje. Prié koos voor een afwikkeling die hem weliswaar voldoende druk bood om de lichte materiële achterstand te compenseren, maar Mathias ging gewoon stug zijn pluspionnetje verdedigen en zolang wit die niet terugwon, kon hij zijn druk op de damevleugel niet in iets concreters omzetten. Toen hij inzag dat Mathias niet van plan was domme dingen te doen (zoals zelf op winst gaan spelen), stelde Prié zich tevreden met remise. Knap van Mathias en een opsteker voor de ploeg! 2,5-2,5.

Jean mocht het IC-seizoen in schoonheid eindigen. Halverwege zijn partij uitte hij zijn ontevredenheid over zijn huidige speelstijl en dat het vroeger toch allemaal veel vlotter ging en zo, maar vandaag ging het uiteindelijk toch naar wens voor hem. In een rustig middenspel had zijn tegenstander met zwart niet te klagen, maar hij ergerde zich aan wits ‘ambitieloze’ spel – [i]Mieux vaudrait ne pas venir jouer, monsieur[/i] – en in zijn al te verwoede pogingen zelf dan maar het spel te maken, liep hij zich uiteindelijk zelf te pletter. Met nog drie minuten op de klok maakte Jean het pardoes uit met mat. 2,5-3,5

Daarna was het erg, erg lang wachten op de twee resterende borden. Nadat hij in de opening en het middenspel constant het betere spel had gehad, maakte Bram het zichzelf tegen de tijdnood aan onverantwoord moeilijk door werkelijk AL zijn tijd op te gebruiken. Dat heb je met die digitale klokken van tegenwoordig. Met nog negen seconden voor vier zetten in een stelling die nog behoorlijk wat tactiek bevatte, vreesde iedereen voor het ergste. Om het onvermijdelijke niet te moeten aanzien, verliet ondergetekende even de speelzaal. Groot (en aangenaam!) was echter mijn verbazing toen bij mijn terugkomst bleek dat Bram de veertigste zet toch had gehaald. Het stellingsoordeel was in de scramble echter omgeslagen in wits voordeel, en ongetwijfeld heeft de Waal ergens kunnen winnen. Hij loste echter zijn greep op de stelling en enkele zware ruilen verder bleek wit tot zijn verbijstering ineens zelf verloren te staan. Deze keer hield Bram zijn tijdsverbruik beter onder controle en na vijf en een half uur spelen kon hij dan toch het volle punt incasseren: 2,5-4,5

En nog was niet iedereen klaar. Philip was nog steeds aan het werk in een partij die net zo goed al na een half uur remise had kunnen gegeven worden. Beide kemphanen vertikten het echter om zelf remise voor te stellen en als gevolg bleef de partij rustig verder evolueren zonder ooit echt buiten de remisemarge te treden, al had Philip tegen het einde van het middenspel wel enig voordeel en een gemakkelijker te spelen stelling bij elkaar gespeeld. En de tijdnood voorbij was daar echter niet veel meer van te merken en weer leek het een gepast moment om remise te geven, maar weer vond geen van beide tegenstanders het nodig dat zelf voor te stellen. Er ontstond ten langen leste een gelijk lopereindspel waarin Philips ultieme winstpoging korte tijd later verdacht veel begon weg te krijgen van een ultieme verliespoging. Hij begreep nog net op tijd wat er aan de hand was en met creatief verdedigen – tegen een tegenstander die, het moet gezegd, wel het maximum uit de stelling wist te halen – bereikte zwart na bijna zes uur spelen dan toch nog de remisehaven. Deze keer vonden beide heren samen wel dat het nu goed geweest was: 3-5

We hadden met onzen één nog drie punten nodig voor mathematische zekerheid, en dit mooie resultaat was dus nog twee punten beter dan wat we hadden vooropgesteld. Mooi werk, al zeggen we het zelf :-)

Raf