IC Ronde 5: TSM1

TSM 1 - Eisden/MSK 1 : 2-6
1 DE WACHTER MATHIAS (2327) ½-½ (2302) DRIESSENS PATRICK
2 VANPARYS PHILIP (2208) 0-1 (2284) BUS TOM
3 HELSEN STEFF (2154) 0-1 (2192) RENET JACK
4 DE CONINCK RAFAEL (2132) 1-0 (2186) NACHBAR BENJAMIN
5 VERHAEGEN WIM (2088) 0-1 (2140) MIESEN FABIAN
6 MANGELSCHOTS PETER (2063) 0-1 (2128) FRENKEN MARCEL
7 VERCAMMEN ROBERT (2038) ½-½ (2061) MENGERINK YNZE
8 VERBRUGGEN JEAN (1832) 0-1 (2039) PALMANS LUC
< 2105 > < 2167 >
12 - 20

Na de prima seizoensstart staan we weer met beide voeten op de grond. De 2-6 tegen Wirtzfeld was nog ingecalculeerd, die tegen het Hollandse legioen van Eisden, de nummer twee uit het klassement, was dat een stuk minder. Het had ook niet zover hoeven te komen, want na twee uur stonden er veel beloftevolle stellingen op de borden.

Bert had zijn partij rustig opgebouwd vanuit de opening en stond klaar om het centrum te openen, wat hem een aanzienlijk voordeel had opgeleverd. Op dat ogenblik stelde zijn tegenstander echter remise voor. Bert wierp een blik opzij op mijn stelling, zag dat mijn tegenstander net zijn dame had afgegeven en accepteerde de remise in de veronderstelling dat zulks gezien mijn nakende overwinning een goede zaak was.

Quod non. Ik had effectief een schitterende stelling omdat mijn tegenstander de zijne gewoon heel krom opbouwde. Hij ging dan in troebel water vissen en in plaats van rustig te consolideren deed ik een zet die er zeer sterk uitzag, maar mijn tegenstander op een verrassende (en ook verassende) manier de gelegenheid gaf zijn dame te offeren. Het was hier dat Bert even toekeek. Door een venijnige schaak won wit meteen stuk en toren terug en psychologisch was die ommezwaai waarschijnlijk moeilijk te maken. Ik vond niet de beste zetten en liet me door de rondzwermende witte stukken zelfs in een matnet schwindelen. Bummer.

Ook Wim stond vanuit de opening heel goed. Hij bleef wel met zijn koning in het midden steken, maar de witte druk op zwarts damevleugel was immens. Wim speelde dan een combinatie die een stuk won... maar daarbij helaas een toren verloor. Ook hier werd een goede stelling dus omgezet in een vette nul.

Mathias leek zijn tegenstander ook al te overspelen. Zwart zette de partij wel heel provocerend op door aan een gambietpionnetje te gaan hangen. Wit kreeg een immense ontwikkelingsvoorsprong en leek zwart te gaan wegblazen, maar op een bepaald moment zag Mat het blijkbaar niet helemaal en nam hij genoegen met remise.

In plaats van 4-0 (misschien wat overdreven, maar niet onmogelijk) stond het dan opeens 1-3. En daar kwam meteen nog een nul bij. Philip kwam met een pluspion uit de opening en het zag er allemaal oké uit, maar hij kon zich niet op een natuurlijke manier ontwikkelen. Daardoor zag hij zich genoopt tot een riskante lange rokade. De stelling bleek uiteindelijk onhoudbaar.

En het einde van de miserie was nog niet in zicht. Steff speelde een degelijke en spannende partij die lang binnen de remisegrenzen bleef. Het lopereindspel leek iets beter voor zwart, maar niet fataal. Ik veronderstel dat zwart het echt voortreffelijk gespeeld heeft, want Steff moest op de valreep de duimen leggen. 1-6...

De partij die dan nog bezig was, was degene waarvan we het einde al uren geleden verwacht hadden. Rafs tegenstander blunderde en Raf won een stuk, maar wit kon nog een paar pionnen meegrabbelen en voor complicaties zorgen. Alle damevleugelpionnen gingen eraf en er werd afgewikkeld naar een eindspel van D tegen T+P+L. Blijkbaar heeft wit ergens die toren kunnen winnen, maar toen hij dat verzuimde, gingen de zwarte stukken goed samenwerken en liep wit onherroepelijk mat.

Eindstand 2-6. Dat wordt dus een seizoen in de grijze middenmoot... Maar de wetenschap dat er - tegen een sterke ploeg - veel meer had ingezeten, moet ons sterken voor de komende matchen.