IC ronde 11: TSM 2

Landegem 1 - TSM 2: 4-2

Luk Danckaert (2058) - Bert Vercammen 1-0
Richard philips (2040) - Peter Mangelschots 1/2-1/2
Ronny Bonne (2051) - Joep Van der Fraenen 1-0
Eddy Bosschem (1939) - Chris Lesage 1/2-1/2
Gino Snoeck (1896) - Jan Deweerdt 1/2-1/2
Rudi Pauwels (1906) - Dries Janssen 1/2-1/2

We reisden naar Landegem af in de wetenschap dat 1,5 punten volstonden om ons te redden. Landegem had nood aan minstens 4 punten om mathematisch zeker te zijn. Allemaal het gevolg van een rangschikking die op een kluitje bij elkaar zat en waarbij enkele ploegen onder ons tegen elkaar moesten.

Ik kreeg dezelfde opening op het bord als vorige ronde tegen Knors. Aangezien een remise ok was, koos ik weer voor hetzelfde variantje dat Steff en Philip me toen aangeraden hadden. Opnieuw bleven de dames niet lang op het bord, maar nu bleef ik zonder zwaktes en met het loperpaar over. Op dat moment stelde mijn tegenstander al remise voor. Enigszins verrassend omdat zij meer punten moesten halen dan wij, maar verliezen was voor hen natuurlijk uit den boze. Na overleg van de teamcaptains accepteerde ik.

Nog voor er twee uur verstreken waren, had ook Chris een remise op zak. Chris deed een kansrijk stukoffer. Zijn tegenstander nam het stuk noodgedwongen aan en stelde dan bang remise voor. Terecht eigenlijk zo bleek achteraf, want de witte aanval was bijzonder gevaarlijk. Maar Chris hoefde dat in de gegeven omstandigheden niet aan te tonen. Weer een halfje erbij.

Niet veel later kwam Dries mij als teamcaptain vertellen dat zijn tegenstander remise had aangeboden. Wat hij moest doen? Het devies was duidelijk: pak maar aan dan zijn we zeker gered. Stand 1,5-1,5. Opdracht volbracht.

Joep kon daar een weinig later helaas niks aan toevoegen. In de opening had hij een pionnetje op b2 meegegraaid en hij betaalde daar achteraf de zware rekening voor. Het liep uit op stukverlies voor een tweede pion. Toen Joep nadien ook nog eens een kwal verblunderde was het uit.

Met een gerust hart en nog twee partijen aan de gang werd er al koers gezet naar Mechelen. Bert stond niet zo goed, al was hij vlot uit de opening gekomen. Maar Bert kreeg zijn stukken nadien niet meer goed gezet en ook hij moest in het zand bijten: 3,5-1,5.

Landegem had op dat moment nog een halfje nodig voor het zekere behoud. Jan had echter heel de partij een miniem plusje gehad en speelde doodleuk verder op winst. Hij probeerde het nog lang, al was het naar eigen zeggen vooral omdat hij genoot van de heisa rond zijn bord en de bange gezichten van de Landegemnaars die er handenwringend om hoopten dat Jan toch maar remise zou aannemen. Wat ten langen leste ook gebeurde.