IC Ronde 9: TSM 1

[b]TSM1 – Aalst1, 25 februari 2007[/b]

Voor het eerst in een tamelijk lange tijd, waren we nog eens voltallig. We hadden er dan ook een redelijk goed oog in voor deze ontmoeting tegen Aalst. Op elo waren we gemiddeld zo’n 60 punten sterker, dus de einduitslag, 4½-3½, was niet eens zo onlogisch. Een overzicht:

Filip zat nooit echt goed in zijn partij. Hij keek in een statische stelling vrij snel tegen een verwrongen pionnenformatie aan en verbruikte zeeën van tijd zonder iets constructiefs te vinden. Uiteindelijk ging hij door zijn vlag na een weinig geïnspireerde partij. 0-1.

Dan verging het Mathias beter. Hij had eigenlijk geen tijd om te komen spelen zondag, maar hij wrong toch nog ergens een gaatje in zijn kalender en dat zal Draftian geweten hebben. In een nochtans ver van duidelijk middenspel had wit wel compensatie voor zijn pion, maar de Aalstenaar (nu ja, ’t is te zeggen...) maakte zich blijkbaar niet al te veel zorgen. Misschien had hij dat toch beter wel even gedaan, want plots had wit een venijnig stukoffer om de weg naar de zwarte koning geforceerd en met succes open te breken. 1-1.

Wim was als volgende klaar. In de opening en het middenspel leek het me alsof hij zich toch wel iets te veel had gepermitteerd en vervolgens alle zeilen moest bijzetten om niet onder de voet te worden gelopen op de koningsvleugel. Maar misschien heb ik het toch niet allemaal zo goed gezien, want afgaande op de commentaren achteraf bleek wit er uiteindelijk toch met tastbaar voordeel uit te zijn gekomen. Helaas had één en ander hem zoveel tijd gekost, dat hij ten slotte ook door zijn vlag ging. 1-2.

En dan mijn partij (Raf dus). Af en toe heb je van die partijen die je van heel je leven niet meer vergeet. Ik vermoed dat dit er zo één zal worden. Tegen Koen Achtergaele was ik na een vingerfoutje in een tamelijk gesloten middenspel wat in de verdrukking gekomen. En al was de situatie nog niet meteen rampzalig, comfortabel was ze toch ook allerminst. In de overtuiging de situatie tactisch op te kunnen lossen, deed ik nog een tweede slechte zet, gebaseerd op een rekenfout. In het tactische geharrewar dat erop volgde, boette ik mijn dame in tegen twee stukken en twee pionnen. Nadat wit nog één pionnetje te veel pakte (Koen, als je dit leest: met 22.Td6! had je simpel gewonnen), bleek zwart plots een verrassend speelbare stelling over te houden: geen zwaktes, ideale steunpunten voor zijn stukken in het van witte (maar niet van zwarte) pionnen gezuiverde centrum. Soit: Een stelling waarin het verbazend moeilijk was een winstplan te vinden voor wit. Om een (reeds te?) lang verhaal kort te maken: Wit gooide in zijn eigen tijdnood zijn laatste pionnen (die voor zijn koning) naar voor om toch tot bij de zwarte koning te geraken. Toen dat door enkele tactische toevalligheden niet lukte, was het plots de witte koning die helemaal blootgesteld stond aan allerlei vijandelijkheden vanwege de nog steeds zeer actieve zwarte lichte stukken. Het pleit voor Koen dat hij er helemaal op het einde nog ei zo na in slaagde om een dolle toren + dame (!) in de stelling te brengen. Ik had het nog nét op tijd in de gaten. Toen ook dit niet meer lukte, was het voorbij voor wit. 2-2.

Bert heeft een halfje gestolen en een halfje weggegeven (remise dus :-)). In de opening stond hij naar eigen zeggen erg slecht, maar zwart profiteerde er niet van en in een rommelig middenspel bouwde Bert gaandeweg een gewonnen stelling op. Helaas, toen het Money Time was, voerde hij het juiste op de verkeerde manier uit, waardoor zwart, vanuit een verloren stelling en nota bene met nog maar een minuutje op de klok, plots nog eeuwig schaak had. Zeer jammer om op zo op het laatst mogelijke moment nog een halfje weg te geven. 2½-2½.

Op het laatste bord had Piet zijn opening met zwart niet zo handig gespeeld en mocht als beloning een ganse partij een ondankbare stelling keepen. Hij vond het duidelijk allemaal nog niet zo rampzalig voor zwart, want hij weigerde zelfs een keer remise. Daar had hij spijt van kunnen krijgen, want zijn stelling werd er met het naderen van de tijdnood niet beter op. Allicht heeft hij uiteindelijk nog ergens verloren gestaan (of dat leek ik toch op te maken uit de analyse achteraf), maar plots stelde de jeugdige witspeler een tweede keer remise voor. Deze keer was Piet gelukkig wel wijs genoeg om het aan te nemen. 3-3.

Onze tweede puntenleverancier (na Mathias, die goed op weg is naar een IM-norm – proficiat, Mat!) van dit jaar is Philip. Zijn stijl blijkt verrassend geschikt voor een zesde bord. Vaak is de lijn tussen remise en winst in zijn partijen erg vaag, maar doorgaans toch net duidelijk genoeg voor hem. Ook deze keer weer speelde hij een partijtje dat menigeen onder ons probleemloos tot remise zou laten verzanden. Maar op zijn typische manier combineerde hij diep in het eindspel weer intuïtie met provocatie en rekenvermogen. Een efficiënt recept voor de winst, en 4-3 voor ons. Het lijkt allemaal zo simpel. Chapeau, Philip!

Steff had wit tegen oud-Mechelaar Dirk Verlinden en zij waren het langste bezig. Hoewel ik er vier uur heb naast gezeten, heb ik niet zoveel van deze partij gezien (of gesnapt?! :-)). Steff had een wat betere structuur, maar de zwarte stukken stonden goed opgesteld en ik kreeg het idee dat wit moeilijk kwam te staan. Een mening die Dirk er trouwens ook op nahield. Uiteindelijk maakte zwart naar eigen zetten nog net een fout op de veertigste zet, waarna de stelling weer helemaal gelijk was. In een Dame-eindspel met evenveel pionnen bleven de heren voor de vorm nog een tijdje touwtrekken, maar uiteindelijk werd dan toch de logische vrede getekend.

4½-3½ dus, zoals gezegd op papier geen onlogische uitslag. Ik vermoed dat het al bij al geen gevleide zege is, maar veel meer dan dit verdienden we misschien ook niet. Bert had kunnen winnen, Piet had kunnen verliezen. Wim had z’n veertigste misschien net wél kunnen halen, maar ikzelf had met een dame minder dan weer niet mogen winnen. Al bij al denk ik dus dat beide teams gezien het verloop van de ontmoeting hoogstens op een halfje puntje meer aanspraak hadden kunnen maken.

Raf