IC ronde 7: TSM 1

Afdeling: 2 Serie: A
166 TSM 1 ZWS 1 313
1 12424 DE WACHTER MATHIAS 2334 1-0 1759 BOUHALLEL RABAH 2329
2 19224 DE CONINCK RAFAEL 2154 0-1 2623 MAES THOMAS 2235
3 17779 VERHAEGEN WIM 2104 0-1 34428 BONTE PIETER-JAN 2089
4 30651 VANPARYS PHILIP 2212 1-0 28096 DEVOLDER HERWIG 1986
5 52469 VERCAMMEN ROBERT 2034 1-0 876 DE SCHEPPER BART 2054
6 57304 KEUSTERMANS HELMUT 2043 ½-½ 36897 WINDELS JAN 2008
7 13315 DEWEERDT JAN 1983 0-1 65978 BOSSUYT HERMAN 1881
8 23281 VERBRUGGEN JEAN 1828 ½-½ 27995 DEBROUWERE JEROEN 1712
< 2087 > < 2037 >
4-4

Een kort verslag:

Om te beginnen: we hebben deze keer geen noemenswaardige pech gehad. Eindelijk.

4-4 tegen dit ZWS is niet slecht, maar ook niet goed. Ze waren immers serieus verzwakt afgezakt naar Mechelen. Wij misten ook 3 spelers, en hadden er twee uit de tweede ploeg gehaald.

Ik tegen Bouhallel: 13 zetten theorie die ik me nog ongeveer herinnerde. Over zijn 13de dacht hij een uur na. Vreemd. Okay, misschien heb ik niet op de beste manier gereageerd (maar ook niet slecht volgens crafty: altijd een plus voor wit), maar dat hoefde niet. Op de 30ste ging hij door z'n vlag.

Raf speelde VEEL te passief tegen Thomas Maes. Na in een slechte stelling te belanden, zag Raf het al niet meer zitten, en bood redelijk weinig weerwerk. Moet gezegd dat Thomas het ook wel proper uitspeelde.

Wim wilde eens rustig spelen, maar kon z'n hormonen weer niet in bedwang houden ;-) Het leek eerst wel interessant, maar zwart kon rustig keepen en materiaal bijhouden.

Philip kwam met zwart hoegenaamd niet in de problemen. Een voordeeltje wegens het loperpaar en enkele centrale velden. Ik heb het niet goed gezien, maar wit offerde ineens een stuk tegen wat vage aanvalskansen, maar er kwam niks van in huis. Proper alweer van Philip.

Bert. EINDELIJK speelde Bert nog eens een rechtlijnige Bert-partij. De opening leende er zich ook wel perfect toe. Heel de partij groot positioneel voordeel, om dan in het eindspel te winnen. Meer van dat!

Helmut moest met zwart heel de partij passief keepen, en het leek altijd op het randje van verloren. In de tijdnood kon hij z'n stelling bevrijden, en werd het remise (niet gezien hoe, maar veel leek er niet meer te beleven; klein plusje voor wit misschien nog).

Jan speelde de opening te ambitieus, en stond al snel slecht. Het werd nog een rare partij, maar zwart had altijd een voordeel, denk ik.

Jean tenslotte kwam iets beter uit de opening, maar de stelling vervlakte verder. Normale remise dus.

Met Helmut hebben we misschien een halfje teveel gekregen, en voor de rest heel logische uitslagen als je de partijen bekijkt. We zullen even niet klagen.