IC ronde3: TSM2

Vorig jaar diende TSM1 het op papier sterkere Moretus Hoboken 1 een zware thuisnederlaag toe: 1,5-6,5 op een dag dat alles meezat. Voor Hoboken was het zondag payback time. De strafexpeditie die naar Mechelen afgezakt kwam, had het vooral op de tweede ploeg gemunt. Hun sterkst mogelijke opstelling, behalve hun laatste bord, maar Eva Baekelant kan je moeilijk als een serieuze verzwakking beschouwen. Meepakken wat we konden, was het motto op alle borden.

Jan was daar op bord drie het eerst mee klaar. Hij zette met wit rustig op en De Rop deed het met zwart nog rustiger. Jan kwam overwegend te staan zonder dat er echt iets aan de hand was en koos eieren voor zijn geld. Eerste halfje binnen.

Met Freddy, die inviel op bord vijf, is het altijd afwachten. Schitterende partijen wisselen nogal eens af met hopeloos droevige nederlagen. Gisteren had Freddy een goede dag. Na een vrij vroege dameruil bleef wit met een geïsoleerde d-pion zitten maar ook met een sterk loperpaar. Op een strategisch moment remise voorstellen was voldoende om Van de Velde daar te laten op ingaan. Eén-één, zo gaat-ie goed.

Remise ook voor Joep op bord twee. Ook hier gingen de dames al snel van het bord. De Weerd kreeg wel wat druk zo leek het, maar Joep is nooit echt in de problemen gekomen en het was uiteindelijk De Weerd zelf die een puntdeling voorstelde.

Dries, vaak onze rots in de branding, liep op bord vier tegen een nederlaag op. Een pionoffer in de opening gaf hem wel compensatie, maar uiteindelijk bleef Verrijken die pion gewoon voor en in het verre eindspel was dat beslissend.

Ook een nul voor mijzelf. Blijkbaar moet ik meer en meer voorbereiding gaan vrezen van mijn tegenstanders want het was tegen Ronny Baekelant weer van dat. Althans, dat bekende hij na de partij want in de opening waren we allebei al snel op onbekend terrein. In het middenspel koos ik het verkeerde plan. In plaats van een gevaarlijke koningsaanval in te zetten, ging ik voor positiespel op de damevleugel. Dat pakte verkeerd uit en na wat afruilen klopte het allemaal netjes voor zwart.

De stand was toen 1,5-3,5 en Bram was op het zesde bord tegen Eva Baekelant in het nadeel gekomen. Gelukkig begon ze toen minder nauwkeurig te spelen en Bram wist de kansen te keren. Met een pion meer kreeg hij zelfs een glad gewonnen eindspel. Ons enige vol punt was binnen, genoeg voor 2,5 tegen een ploeg die overal minstens 100 elo sterker was.