Interclub ronde 10 - TSM 1

Division: 2 Série: A
303 KBSK 2 TSM 1 166
1 4103 VRENEGOOR TACO 2346 1-0 12424 DE WACHTER MATHIAS 2333
2 10391 GEIRNAERT STEVEN 2340 1-0 22641 VANLERBERGHE FILIP 2212
3 36374 MICHIELS ROB 2239 1-0 19224 DE CONINCK RAFAEL 2152
4 10375 VIAENE ARVID 2050 1-0 39527 LEVRIER PIET 2099
5 20141 VANDENDRIESSCHE JAN 2194 1-0 15954 STEINHARDT STEFAN 1935
6 51896 BEUSELINCK STEVEN 2200 1-0 41742 HEYLEN JORIS 1847
7 38741 VERDUYN PHILIPPE 2170 1-0 30571 VAN DE VOORDE BEN 1457
8 85081 BARZEELE RAF 2102 1F-0F
< 2205 > < 2005 >
8 - 0

[u][b]Crónica de una muerte anunciada[/b][/u]

Inderdaad, 8-0 op ons kas, en toch een verslag.

Het was eigenlijk niet eens met zo’n zwaar gemoed dat we zondagavond weer naar huis reden, en tijdens het obligate aansluitende restaurantbezoek ging het er dan ook zoals gebruikelijk vrolijk aan toe.

Waarom had deze pandoering dan geen noemenswaardig psychologisch effect? Wel:
- Onzen één was sinds vorige ronde mathematisch zeker van het behoud en de resultaten van de laatste twee ronden doen er niet meer toe.
- We wisten dat het geen juiste weergave was van de krachtsverhoudingen tussen beide teams.
- We wisten dat we 1 à 2 punten hadden weggegooid (onder andere ondergetekende pleit schuldig).
- Brugge is al een heel jaar de meest regelmatige ploeg in 2A en staat terecht aan de leiding.
- Wij hadden onzen twee versterkt ten koste van den één en misten bovendien nog twee basisspelers. We trokken dus eigenlijk met een B-ploeg (inclusief een forfait op bord acht) en zonder al te veel illusies westwaarts.

Maar soit, even een overzicht van de gebeurtenissen. Ik weet niet meer in welke volgorde de respectievelijke partijen afgelopen waren. Het weze me vergeven…

Over bord acht kunnen we heel kort zijn: In geen velden of wegen een TSM’er te bekennen. Forfait dus, en 1-0 na een uur “spel”.

Dat Stefan als eerste weer onder de douche stond, weet ik nog. Hij had in een hem onbekende opening een logische ontwikkelingszet gespeeld, die achteraf een ernstige fout bleek te zijn. Hij kreeg het snel moeilijk, en toen hij even later onder druk nog eens mistastte, stortte zijn stelling in elkaar.

Joris speelde een bizarre “opening”. Na zes zetten (!!) stonden zijn twee torens al op de h-lijn. Op zich viel er onder de gegeven omstandigheden nog wel wat te zeggen voor zijn opstelling, maar hij wachtte te lang om h5 door te zetten. Uiteindelijk slaagde zwart erin het gif uit de stelling te halen, waarna de witte torens wat sullig op de flank bleven staan. Wit gooide dan maar alles naar voren op de K-vleugel, maar overzag [i]in the process[/i] een kleinigheidje op c2, dat hem ineens een hoop materiaal kostte.
[u][i]Epiloog[/i][/u]: Onderweg naar huis liet Joris zich ontvallen dat hij zich tegenwoordig nuttig maakt door een paar klein mannen in zijn buurt te leren schaken; Hopelijk leert hij die ventjes geen openingen aan... :lol:

Filip speelde tegen collega-jeugdspeler Geirnaert een oerdegelijke opening (ik zal het woord [i]saai[/i] niet gebruiken :-)), maar zelfs in een stelling waarin nauwelijks iets kon gebeuren, vond wit nog een manier om een pionnetje weg te geven. Zijn geforceerde pogingen om er achteraf nog iets van te maken, leidden alleen maar tot een nog snellere nederlaag.

Ikzelf stond in de opening en het middenspel wat passief, maar niet echt slechter. Toen ik kon kiezen tussen een volledig gelijkstaand middenspel en een afwikkeling naar een eindspel, koos ik voor het laatste, omdat ik dacht dat dat onmiddellijk remise was. Het bleek echter de verkeerde keuze, want ik had zoals gewoonlijk weer niet alles gezien. Het eindspel bereikte ik wel, maar gelijk stond het allerminst. Uiteindelijk vond ik nog twee manieren om verder af te ruilen naar een weliswaar minder, maar zeker niet zonder slag of stoot verloren toreneindspel. Echter, terwijl één van beide manieren dat eindspel effectief op het bord zou hebben gebracht, bleek de andere in één zet een vol stuk te verliezen.
Driemaal raden welke manier ik koos…

Louis deed het met zwart eigenlijk lang niet slecht, tegen een tegenstander met zo’n 600 elopunten meer. Hij ruilde alles waar hij aan kon, en het resultaat was een eindspel met zware stukken, waarin onze voorzitter zich pas na lang en taai verdedigen in zijn voorspelbare lot moest schikken…

Mat was behalve mezelf en Piet (cf infra) de enige die met enige vorm van zelfverwijt naar huis mocht keren. Hij had beter verdiend dan deze nul. In een opening die hij pas voor de tweede keer speelde, kwam hij met zwart goed uit de opening. Hijzelf leek tijdens de partij wel niet zo zeker van zijn zaak, maar op het bord zat het toch wel allemaal snor voor zwart. Alleen verbruikte hij zoveel tijd dat hij in tijdnood kwam, en daarin koos voor een afwikkeling die leidde tot een T-eindspel met een minuspion. Terwijl hij zelfs gezien had dat het een pion verloor! Time trouble moves in mysterious ways.
Hoe de partij daarna juist is afgelopen. Mogelijk is hij door zijn vlag gegaan, maar om het precies te weten, zal je het aan Mathias zelf moeten vragen.
Of nog beter, Mathias zal ongetwijfeld de goedheid hebben onderaan dit artikel een reactie te posten…

En dan Piet. Hij zal van alle TSM’ers ongetwijfeld de bitterste nasmaak hebben overgehouden. In een moeilijk te beschrijven (misschien komt de beschrijving [i]rommelig[/i] nog het dichtste in de buurt) middenspel stond er algauw een massa zwarte pionnen in het centrum. Instinctief voelde iedereen aan dat Piet slechter stond, maar beide kemphanen verbruikte massa’s tijd en de stelling werd er niet eenvoudiger op. In tijdnood gebeurden er dan weer een paar vreemde dingen en plots stond Piet op winst. Hij won geforceerd een kwaliteit, maar toen zwart ervoor koos geen kwaliteit weg te geven, maar wel een volle toren, had er een alarmbelletje moeten gaan rinkelen bij Piet. Dat gebeurde echter niet, en Piet pakte de toren met het verkeerde stuk, waarna de lepe zwartspeler plots het matnet dichtsnoerde rond de witte koning. Als Piet het slopen van het vijandelijke kasteel had toevertrouwd aan zijn clerus, was hij waarschijnlijk zelf met de volle pot gaan lopen, al bleef de stelling ook dan nog rommelig. Misschien zal Fritz ons het ultieme oordeel brengen.

Zo, een (weinig benijdenswaardig) record rijker keerden we al om 18.00u huiswaarts, waar ons het echte onaangename nieuws van die dag bereikte: Den twee had in Beveren verloren met 4-2, waardoor ze nog tot de laatste ronde zullen moeten doorspelen voor het behoud.
Duimen maar!

Raf