Interclub ronde 5 - TSM 1

De vijfde ronde ontvingen we thuis de eerste ploeg van Aalst. Hun aankomst leverde al meteen een lichte verrassing: Dirk Verlinden was er niet bij. Misschien omdat hij wist dat ons tweede team tegen Mechelen 1 moest? :-D

Hoedanook, veel plezier hebben we er niet aan gehad: wie na een uurtje of twee even een kijkje ging nemen op de respectievelijke borden, kon zien dat het er bepaald niet gunstig uitzag voor ons. We stonden op twee borden slecht, op twee borden verloren en op vier borden onduidelijk of gelijkachtig. Lees maar even mee.

Philip was als eerste “klaar”. Hij had verkeerd gereageerd op een kamikaze-achtig experiment van zijn tegenstander, dat een nauwkeurig theoretisch onderzoek waarschijnlijk niet goed zou doorstaan. In de partij echter stond het geluk zoals zo vaak aan de zijde van de durver, en Philip ging al bij al vrij vlot kopje onder.

Ondergetekende (Raf dus) had net iets langer nodig. In de opening weigerde ik naar mijn mening terecht remise, toen mijn tegenstander doorhad dat zijn openingsvoordeel vervlogen was.
In de daaropvolgende fase kreeg ik even het initiatief, maar daar ging ik wat te gretig mee om. De analyse toonde wel aan dat ik bij meer beheerst spel reële kansen had, maar in de partij gaf ik het initiatief juist weer af. Wit hield zo gedurende de rest van de partij een lichte druk, maar m.i. werd de remisemarge nooit meer echt overschreden en de vrede die rond de 35ste zet getekend werd, vond ik een billijk resultaat.

Tot mijn onaangename verrassing was Mat tijdens de analyse van mijn partij ook de boot ingegaan. Veel heb ik niet van zijn partij gezien, maar hij heeft er in de loop van de namiddag meerdere malen op gedrukt dat hij tegenslag gehad heeft en dat de uiteindelijke beslissende wending zó diep verscholen zat dat ze alleen maar kon worden toegeschreven aan een onwaarschijnlijke dosis geluk, of aan een beschuldiging die ik hier niet zal uiten...

Zo stond het 0,5-2,5 en van de overige borden gaf vooralsnog enkel Piet z’n stelling enige reden tot optimisme.

Niet veel later haalde Peter (met zwart) een half punt meer dan verhoopt. Vroeg in de opening had hij zich laten verrassen en hij was al na een zet of vier op achtervolgen aangewezen. Hij was dan ook nog eens ergens een pionnetje kwijtgeraakt, en toen bleek dat wits pluspion een vrije, goed ondersteunde a-pion was, gaf ik niet veel geld meer voor de zwarte stelling.
Gelukkig voor hem vond wit het nodig een kwaliteit te offeren voor een tweede vrijpion. Niet dat wit daarna niet meer goed stond, maar zo maakte hij het zich wel onnodig moeilijk, vond ik. Peter bereikte een soortement blokkade en blijkbaar begon er twijfel te sluipen in wits gemoed, want even later stelde de man remise voor. Peter had niet veel tijd nodig om op het aanbod in te gaan.

En plots achtte Vrouwe Fortuna het opportuun om ons een appeltje toe te reiken. Nadat Wim in een lastig middenspel niet veel had weten te bereiken, was hij wat op de sukkel geraakt. Hij was in een eindspel met Torens en ongelijke Lopers terecht gekomen, met een pion minder. Alle pionnen stonden evenwel op één vleugel, dus we hadden er nog redelijk vertrouwen in dat hij de boel bij elkaar zou kunnen houden. Alleen: waarom moesten de heren (maar vooral Wim zelf) zo lang nadenken?
Wim schoot nog net op tijd wakker, d.w.z. op het moment dat hij nog één minuut had (en de tegenstander nog zes) voor een kleine tien zetten. In de daarop volgende fase gebeurde waar geen TSM’er op durfde te hopen: Wim rammelde snel (en al bij al nog redelijk accuraat ook) zijn zetten af, terwijl zwart rustig bleef nadenken. Tot hij de twee uur bedenktijd overschreed terwijl hij nadacht over zijn... veertigste zet.
Kijk, Wim, ge moet niet schoon zijn... :-D

Van Joep z’n partij heb ik niet zoveel gezien. Ik herinner me alleen nog een tamelijk dichtgeschoven middenspel waarin beide spelers een vreselijk slechte loper achter hun keten hadden opgesloten. Toch had ik het gevoel dat het eerder zwart (Joep dus) was die de zaken stuurde, vanwege de zwakke witte c-pion. Maar om die echt onder vuur te nemen moest Joep zijn goede loper afruilen tegen de veredelde witte pion op d4. Dat was een positioneel risico dat mij niet leek op te wegen tegen de druk op de pion. Ik neem aan dat Joep hetzelfde moet gedacht hebben, want niet veel daarna werd ook hier tot remise besloten.

Nu waren er nog maar twee partijen aan de gang. Piet en z’n tegenstander hadden een wel zéér onorthodoxe opening gespeeld (het zou me niet verbazen als hun stelling na zet vier al in geen enkele databank meer te vinden is). Al vrij snel bleek Piet op dit onbekende terrein beter zijn weg te vinden, en het duurde niet lang voor hij een beslissend voordeel had bijeengespeeld. Hij bleef zich echter concentreren en liet zich niet verleiden tot nonchalant spel. Dat kostte echter de nodige tijd, en het werd nog even half spannend toen beide heren in scherpe tijdnood kwamen. Maar wits voordeel had zich intussen geconcretiseerd (o.v.v een hoekige constructie, met kantelen en zo, waar je bv. boogschutters op kan zetten) en bij ontstentenis van andere, lichtere stukken, slaagde zwart er niet meer in om wit in tijdnood te doen mistasten. Enkele zetten na de tijdcontrole schikte zwart zich in zijn lot.

Zo stond het dus 3,5-3,5 en in het licht van de situatie op het enige resterende bord, maakte iedereen zich op om met 4-4 naar huis te gaan. We hadden het al bijna opgeschreven op de kaartjes. Maar helaas...

Filip pakte de opening wat atheoretisch aan, maar kwam er toch niet slecht uit, leek me. In zijn typische, wat chaotisch aandoende, maar door rekenwerk van de bovenste plank ondersteunde stijl, neutraliseerde hij zwarts schijninitiatief en daarna herinnerde hij zijn tegenstander aan zijn eigen zwakke pionnetjes. Maar als die ze zich al herinnerde, dan kon hij ze even later toch weer vergeten. :lol:
In de aanloop naar de tijdnood toe collecteerde Filip in totaal drie boerkes en het zag er naar uit dat hij de volle pot zou binnenhalen. We hebben hem allemaal immers al eerder wonderen zien verrichten met zijn vlag op vallen, en in tactisch veel moeilijkere stellingen dan de deze. Maar zondag liep er helaas wat mis. Filip miste ergens iets, en hij boette een kwal en een pion in. Hij kwam dus uit de tijdnood met twee pionnen tegen een kwal in een naar ons aller mening totaal remise stelling. Maar Filip is geen remisespeler. Ongetwijfeld nog geërgerd door de uit handen gegeven winst, bleef hij beenhard op winst spelen. Met het voorspelbare resultaat. Deze ingesteldheid zal Filip nog vele halve puntjes opleveren, maar ze zal ook vele halfjes kosten. Zondag was jammer genoeg dit laatste het geval.

We bleven dus steken op 3,5-4,5.
We kunnen ons troosten in het feit dat het verschil tussen 3,5 en 4 maar een half puntje is, maar het bleef toch een beetje wringen.

Raf